با علیرضا تازه آشنا شده ام.
تازه یعنی حدود ده ماه بیشتر یا کمتر.
نمیدانم.
حساب روزها از دستم رفته است.
تا جایی که یادم هست همه تلاشم را میکردم که یاد بگیرم تا زندگی کنم.
تا هر روز پله به پله بالاتر بروم.
من نمیتوانم روزی را بدون یادگیری از سر بگذرانم.
هرچند گمان میکنم آموختن بیش از آنکه یک فضیلت اخلاقی ساده برایم باشد تبدیل شده است به تلاش جنون آمیز و مستمر برای پر کردن خلاء مطلق که هر روز دهان باز میکند و میخواهد مرا ببلعد. درست مثل پناه بردن به علیرضا برای رهایی از بلعیده شدن
علیرضا دقیقا همان تیپ مردی بود که من میخواستم.
بسیار باهوش و اهل علم.
هرچند برایم مهم نبود معدلش چند باشد.
تنها چیزی که برایم مهم بود مناعت طبعی بود که او داشت.
دوست داشتنی و پر از عقیده.
از همان آدم هایی که حضورشان به مثابه تلاشی برای فهم معنای زندگیست یعنی او برای حکم خواندن داستان زیبای فلسفی دارد ....
به همین دلیل زندگی اش را بو میکشم تا چیزی را از دل تمام اتفاقات پیرامونش بیرون بکشم و به ان نگاه کنم شاید هم به خودم در آیینه او ...
البته این جور آدم ها را دوست دارم.
دست خودم هم نیست.
دست روانم است.
روانشناسم میگوید تو دنبال جفت شدن با کمال خودت هستی تا غرقش شوی تا خودت را پیدا کنی و نسبتت با این عالم را ...
تو انسان فلسفی هستی و فلسفه را میدانی. و به همین دلیل دنبال معنا در چنین آدم هایی میگردی ..
نمیدانم.
شاید هم راست میگوید.
هرچند برایم مهم هم نیست در ورای احساساتم چه چیزی پنهان است.
گاهی حتی احساس میکنم به هیچ کس هیچ علاقه ای ندارم.
انقدر در خودم فرو رفته ام که تنها غریق نجاتی میخواهم تا خودم را از دست خودم نجات دهد.
البته اینکه غریق نجاتم حتما باید با سواد و اهل علم باشد یک جورهایی به شخصیتم برمیگردد.
خلاصه
امروز پنجشنبه 25 تیر از خواب که بلند شدم اما با استرس
استرسی که مملوکش بود
شبش از فرط دردهای مزمنم دوباره به علیرضا پناه برده بودم تا معنا را از دل ارتباط با او دریافت کنم اما خب با خودم گفتم نکند دوباره علیرضا با خودش بگوید لعنت به این دختر پر حرف که نه روز میگذارد نه شب نغنغو و غرغرو.
به همین دلیل با استرس تمام منتظر پیامش ماندم تا بگوید : عزیز دلم میدانم سختت است من کنار تو هستم آرام باش میدانی که نمیتوانم برایت از راه دور کاری بکنم ولی آیا این میتواند تسکین دهنده ات باشد که چه مقدار دوست دارم و خواهانت هستم؟؟؟
ولی نهایتا هیچ پیامی دریافت نکردم.
راستش نمیدانم باید از چه کسی دلخور باشم.
از خودم بابت عزت نفسی که از خودم دور کرده ام.
یا از علیرضا بابت اینکه دوست داشتم بودنش را برایم پررنگ کند ولی .... (البته چندان هم تقصیر او نیست شاید نمی‌داند در ارتباط با من چه کند و شاید میترسد اوضاع بدتر شود )
دیگر از هیچ کس دلخور نیستم.
تنها چیزی که میخواهم این است که به آرامش برسم.
ولی خب چرا در تمام اینها باز منتظر گوشه نظری از او هستم.
زنگی تلفنی.
حتی پیامکی.
نمی دانی وقتی صفحه را پر میکنم از داستان های رنگارنگ.
یا پشت تلفن برایش وراجی میکنم.
خلاصه حرفهایم این میشود که ببخشید میشود در آغوش کشیده شوم؟؟؟
ولی نهایت کلام او میشود مسخی.
یا اینکه با خودش فکر میکند الان چه بگویم که به او برنخورد.
من یک بردرلاینم.
گمان میکنم نه لیاقت عشق را دارم و نه میتوانم عشقی را برای خودم نگه دارم.
شاید هم بی انصافی میکنم و باید بیش از اینها با خودم مهربان باشم.
ولی میدانی وقتی او جواب نمیدهد یا تعلل میکند بیش از آنکه از او متنفر شوم آن تصویری که از خودم دارم فرو میریزد.
از خودم بدم می آید.
و برای همین ناخودآگاه چنگ می اندازم روی صورت علیرضا که تو باعث شدی تا من آدم بد خودم شوم.
شاید هم علتش این است که من تصویر و هویتم را گره زده ام به بودن او اگر باشد خوبم و اگر نباشد بد ...
گاهی میگویم حیف.
صد حیف.
اگر نبود روان دیوانه وارم من کجا و منت کشی برای یک مرد کجا.
آن وقت مجبور نمیشدم برای آنکه تسکین موقت بگیرم به او التماس کنم.
مجبور نمیشدم معنی را در نگاه او جستجو کنم.
مجبور نمیشدم از یک آدم دیگر بخواهم چیزی را به من بدهد که خودم هنوز در خودم پیدا نکرده ام.
دردآور است.
مجبور نمیشدم برای آنکه از شدت آلام خود بکاهم از او دور شوم سپس حتی این دوری را هم نتوانم....
اشک هایم سرازی
ر میشود و دیگر نمیخواهم ادامه دهم.
شاید او هم به اندازه کافی حق دارد ولی من به باور آنچه حق اوست هنوز نرسیده امممم....!!!
...
