عینکش را پائین میآورد و با لبخندی که از صدتا فحش بدتر است صدا میزند:
وارسته
بی درنگ اما لرزان ایستادم و گفتم:
«بله آقا.»
«درس دیروز رو بلدی؟»
اضطرابم چنان بالا بود که بدنم یخ زده و دستانم خیسِ عرق شده بود. با آنکه فاصله زیادی با من داشت هر گاه میترسیدم خودکارش را که بارها لای انگشتانم فشرده بود، به سمتم پرتاب کند. دستی روی سرم کشیدم و با لکنت گفتم:
«نه...»
سکوت، کلاس را در خود غرق کرد. خودکارش را طوری به میز میکوبید گویی میز ریاست جمهوری است.
کلاس نورگیر نبود و چراغی که یکی در میان روشن خاموش میشد اتاق بازجویی را برایم تداعی میکرد.
بلند شد و یک قدمی من ایستاد، در چشمانم خیره شد ناخودآگاه عقب رفتم. دستی روی صورتم کشید و ناگهان سیلی محکمی زد و روی زمین افتادم. مشتش را گره کرد و گفت:
«چرا بلد نیستی؟»
با بغض و بدنی لرزان گفتم:
«منو ببخشید، نتونستم بخونم مهمون داشتیم»
«مهمون به تو چه ربطی داره؟»
اشکم جاری شد
«آقا خب منم گناه دارم دلم میخواست با بچههای فامیل بازی کنم.»
«چی؟ بازی کنی؟ جریمت اینه بیست بار از روی درس بنویسی»
دندان هایم از خشم ساییده میشدند اما نفسم حبس شده بود. جرات ایستادن در برابر ظالم را نداشتم، غرورم شکسته شده بود.
در آن لحظه خیال میکردم هیچ پشت و پناهی ندارم، نگاهم به علی دوخته شد، سرش را تکان داد و با اشاره گفت نگران نباش.
بلند شد، دستم را گرفت
معلم با صدایی بلند فریاد زد
«بشین سرجات»
علی دستی روی صورتم کشید و گفت:
«دستش بشکنه»
معلم لبش را فشرد و با ابروانی در هم فرو رفته، دستش را بالا آورد تا سیلی دیگری بزند که علی دستش را روی هوا گرفت و گفت:
«ببین آقا معلم قرار نیست همیشه سکوت کنیم، اینجا مدرسه ست و وظیفه شما درس دادنه، اینجا نه حکومت شماست نه ارث پدرتون.»
معلم دیگر حرفی برای گفتن نداشت، خیال میکرد هیچکس جلوی او نمیایستد.
آن لحظه به خود افتخار کردم، بخاطر رفیقی که بخاطر من خودش را به دردسر انداخت. مدیر مدرسه او را تشویق نخواهد کرد، به او نمره نخواهد داد. بهترین رفتارشان کم کردن نمره انضباطی رفیقم بود.
اما ارزشش را داشت، باید قدرت پوشالی این دیکتاتور کوچک میشکست.