در را میکوبم اما باز نمیکند.
شاید خواب است. نه، همیشه این موقع بیدار میشود.
حتما رفته خرید آره همینه
کلید انداختم و وارد شدم.
هیچ چیز مثل قبل نبود. نه آن قابِ عکس عروسی و نه لیوانی که عادت داشت در آن چای بخورد، نبودند.
قلبم نمیدانست بتپد یا بایستد.
دستم را مشت کردم و گفتم:
-لعنتی، چطور تونست با من اینکارو بکنه؟
همانجا نشستم و آه کشیدم
او مقصر نبود، بارها گفته بود اگر اخلاقم را اصلاح نکنم میرود اما من جدی نمیگرفتم. خیال میکردم یک تهدید خشک خالی است.
به قاب عکسی که دیگر نیست نگاهی میاندازم و بغض را میشکنم. برمیگردم صدایش را میشنوم، میگوید چای میخوری؟ نه، توهمه
او رفت، اما من تنها نماندم. تنهایی مرا از تنهایی در میآورد.