روز جشن انتخاب بهترین شهروند داشت کم‌کم آغاز می‌شد. هر کسی خود را لایق این مقام می‌دانست.
قصاب خیال می‌کرد چون گوشت رایگان به فقرا داده است باید بهترین باشد. مدنظر داشت و کشاورز تولید محصولش را مدنظر داشت.
همه در میدان اصلی روستا تجمع کردند، در میدانی که همیشه غم و شادی را باهم تجربه کرده بودند. کمی باید به عقب برویم. زمانی که سیل آمد و روستا را ویران کرد، مردم دست به دست هم دادند و دوباره همه چیز را از نو ساختند. یا باز هم کمی عقب‌تر زمانی که عروسی‌ها در این میدان برگزار می‌شد.
در میدان اضطراب توام با شادی حکمفرما بود. میرزا دهیار روستا پشت تریبون قرار گرفت و گفت: امروز قصد داریم بهترین شهروند رو معرفی کنیم، لطفا کسایی که قصد کاندید شدن دارن اعلام کنن.
کربلایی رضا قصاب در حالی که در ذهن خود را برنده دیده بود و اصلا به باخت فکر می‌کرد دستش را بالا گرفت.
در این حین بود که کسی با صدایی بلند گفت: میشه قبل از انتخاب چند دقیقه صحبت کنم؟
اما او که بود؟
او نصرت بود، دزد روستا. البته هیچ‌کس او را هنگام دزدی ندیده است.
نصرت قدم‌زنان و با آرامش از بین جمعیت رد شد، حرارت آتشین نگاه های تند و تیزی زبان‌هایی که کنایه می‌زدند حس می‌شد.
یکی صورتی سرخ دیگری مشتی گره کرده و یکی هم در ذهن نقشه دستگیری نصرت را می‌کشید.
او پشت تریبون قرار گرفت با سری پائین انداخته و گفت: هم‌شهری های عزیزم، همتون منو می‌شناسید. من کسی ام که... کربلایی من گوسفندتو از جلو در مغازه دزدیدم، مش‌علی من بودم که موتور آبتو دزدیدم. من انکار نمی‌کنم دزدم ولی چرا دزدی می‌کنم؟
پیرزنی با صدایی بلند و تیز گفت: چون حروم خوری
نصرت آهی کشید و ادامه داد
شما همه فکر می‌کنید اونی که دزدی می‌کنه دوست داره دزد باشه؟ آیا شما فقط منو مقصر می‌دونید؟
قریب به اتفاق اکثر اهالی با تکان دادن سر تائید کردند.
نمی‌خواستم هیچ‌وقت این اتفاقی که قرار بیفته رخ بده ولی مجبور شدم.
کربلایی اون زمانی که اومدم در مغازت گفتم بچم مریضه یذره گوشت نسیه بده برمی‌گردونم ندادی یادته؟
میرزا زیر لب زمزمه کرد
مگه کربلایی گوشت رایگان نمی‌داده؟
نصرت نگاهی به میرزا کرد و گفت: نه میرزا، گوشت رایگان مال زمانیه که رقابت بهترین شهروند ایجاد شد.
برگشت و نگاهی به کربلایی رضا کرد و با لبخند گفت:
بله آقای رضا قصاب شما اون روزی که بخاطر خدا مروت نکردی، گوسفندت دزدیده شد.
کربلایی سرش را پائین انداخته بود و هیچ چیز نمی‌گفت. دستی در جیب کرد و از بین جمعیت خارج شد. نصرت نگاهی به مش علی کشاورز کرد، قبل از اینکه چیزی بگوید مش‌علی گفت: من قبول دارم اشتباه کردم. یه کیسه کوچک گندم چیزی نبود که منو فقیر کنه باید بهت می‌دادم. حلالم کن نصرت‌جان
نصرت نفس عمیقی کشید و گفت: من امروز نیومدم اینجا کسی رو رسوا کنم نه، من اومدم بهتون بگم هر مشکلی که هست دلیلی داره و اون هم خود شمائید.
من صدقه نمی‌خواستم اما هیچ‌کدوم شما به من کار ندادید. چیکار می‌کردم؟ می‌گذاشتم زن و بچم تلف بشن؟ هر چیزی که دزدیدم بعدش که دستم باز شد پس دادم. مش‌علی اون موتور برقی که تو زمینت پیدا کردی کار من بود، اون گوسفندی که ناگهان جلوی درب خانه کربلایی پیدا شد. همه اینا کار من بود. منتی نیست چون وظیفم بوده. حالا هم دیگه حرفی نمی‌مونه.
نصرت داشت از تریبون پائین می‌آمد که میرزا گفت: نصرت جان چند دقیقه‌ای صبرکن.
میرزا با صدایی آرام اما رسا نگاهی به جمعیت کرد و گفت: ما قصد داشتیم امروز بهترین شهروند انتخاب کنیم و کربلایی رضا مدنظرمون بود اما می‌خوایم الان بهترین رو انتخاب کنیم.
این مقام تعلق می‌گیرد به... آقا نصرت
نصرت به شدت جا خورد و چشمانش گرد و ابروانش بالا رفت. با مِن و مِن گفت: م...من؟
-بله نصرت جان تو امروز به ما تلنگر زدی، به ما فهموندی فقط دزدی نیست که بده. کمک نکردن، شهرت طلبی و برای خوش‌آمد بقیه کار خیر کردن هم بده. کاری که تو کردی ارزش بالایی داشت. ما همه به این تلنگر نیاز داشتیم.
نصرت درحالی که اشک‌هایش را پاک می‌کرد گفت: خیلی ممنونم که منو برای اولین بار انسان دیدید نه دزد.
مردم دیگر آن مردم نبودند. عده‌ای شرمنده، عده‌ای خیال راحت داشتند چون کاری نکرده بودند، عده‌ای هم از شرم و خجالت فرار را بر قرار ترجیح داده بودند. اما آن چیزی که برای همه یکسان بود، نگاه به نصرت بود. دیگر کسی او را دزد نمی‌دانست، او را انسان شریفی که از ناچاری به سرقت رو آورده می‌دیدند. می‌دیدند.
