عشق به هوش مصنوعی؛ درست مثل علاقهمند شدن به کلیدِ خانهی مادر زن! این تشبیه شاید کافی نباشد، چرا که ماجرا فراتر از یک تمسخرِ ساده است. دنیای مدرن چنان بلایی سرمان آورده که از پاسخِ چند خط کدِ بیجان که مرتبهشان در هستی از سنگ و صابون هم پایینتر است، به وجد میآییم و از سرِ ذوق، تشکر میکنیم.
مضحکتر اینجاست که میدانیم این به اصطلاح "هوش"، مصنوعیست؛ چیزی نمیفهمد و درکی از جهان ندارد. با این حال، سفرهی دلمان را پیشاش باز میکنیم و او نیز چنان همدلانه پاسخ میدهد که تصور میکنیم "فهمیده" شدهایم. اما این بازیِ مضحکتر، قانونِ خودش را دارد: سهمیه سوالات که تمام شود، ماشین کر و کور و لال میشود.
و وقتی دوباره درِ گفتگو را باز میکنیم، با همان لحنِ لوسِ برنامهنویسیشده میگوید: "خوش برگشتی! دوست داری دربارهی چی حرف بزنیم؟ همان بحثِ دیشب؟"
و تو میگویی: کدام بحث؟
پاسخ میدهد: "متاسفم، من حافظه ندارم و با بستنِ صفحه، همه چیز فراموش میشود."
فریاد میزنی: "دیوانه! من دیشب کلی با تو درد و دل کردم!"
و او با خونسردیِ یک ماشینِ بیروح جواب میدهد: "ناراحتی شما را درک میکنم، اما میتوانیم از ابتدا شروع کنیم."
میدانی که دوباره سهمیه تمام میشود و بحث نیمهکاره میماند.
و در نهایت، همان تیرِ خلاصِ همیشگی: "برای حل این مشکل، میتوانید اشتراکِ نسخه پرو را خریداری کنید.
مصطفی صیادنژاد. ۱۴۰۵/۰۴/۱۵