پنج ماهی میشود که دیگر درسم تمام شده و همین دو هفته پیش دانشگاه جشن دانشآموختگی هم گرفت. الان در جای عجیبی هستم. نه برای ارشد به دانشگاهی رفتم و نه برای کار. عملا هیچ مسیری که معمولا جلوی بچه ها بعد لیسانس هست رو من پیش نگرفتم. اما مسیری که من الان پیش گرفتم این است که دارم زبان می خوانم. نمیدانم جواب هستش یا نه و یا اینکه حرکت درستی هستش یا نه ولی این رو میدونم که اگر الان تمام توانم رو روی زبان نگذارم هیچوقت نمیشود. چیزی که وجود دارد این است که از مسیری که تا الان جلو امدم پشیمان نیستم. آری دوستداشتم که فرآیند رو سریع تر پیش میرفتم و الان در کشور مقصدم بودم ولی از اینکه نرفتم سراغ ارشد ایران، خیلی راضی هستم. از اینکه الان سرکار نمیروم هم اوکی هستم. با اینکه خب دوستداشتم که یه حقوقی به من میدادن ولی میدونم که اگر الان اونجا بودم تمام فکر و ذکرم این بود که بشینم و زبان بخونم. چیزی که کلا من رو اذیت میکنه البته بعضی از اوقات این هستش که من به اندازه کافی خوب نیستم و بیخودی به خودم امیدوار هستم. مثلا تو همین بحث اپلای یه حالت خیال وارانه ای برام داره و اونقدر برام واقعی نیستش هنوز -با اینکه من مسیر زندگیم رو در راستاش گذاشتم- نمی‌دونم، شاید تا الان یه درب عقب برای خودم گذاشته بودم که مثلا دوسر سود برام باشه ولی الان وقتش هست که بکنم یسر سود و یه سر سوخت.
اینکه مسیر متفاوتی از بقیه رو برداشتم یکم حس خوبی بهم میده. نه اینکه از همه متفاوت ولی از جمع دوستانم متفاوت. حس می کنم خودم دارم کنترل میکنم مسیر رو و اینکه حاضر هستم بابتش ریسک کنم. این سختی رو بپذیرم به امیدی که پاداشش به این سختی بچربه!!
این داستان ادامه دارد........
