من تو رو به خاطر دارم ،با بوی عطر دلپذیر و سردت! با صدای بم و کلفتت،با موهای تیره و پرشتت،با تیپ و استایل کلاسیکت،با کتاب های فلسفی و عجیبت،با خونه بهم ریخته و بروز ات،با غذا های بی مزه و بی رنگ...
با اینکه رفته ای اما هنوزم به تو فکر میکنم ،ساعت ها راجب تو فکر میکنم و نبودت بعد از سال ها اذیتم میکند ،هنوزم به رفتن تو عادت نکرده ام ،هنوزم وقتی به خونه میایم صدایت میزنم و با نشنیدن جواب تازه یادم میوفتاد که تو خیلی وقت هست که رفته ای من هم خیلی وقت است که تنهام...
نبود تو آراز دهنده و تلخ است ولی جسم مرا نمیکشد پس من هر روز از اعماق وجودم آرام آرام میمیرم،زهر نبودنت از گلوی پر بغضم به به کل بدنم میرود و قلبم بی جان تر از همیشه می تپد..
شبیه یک کابوس تکراری و زجر آور است ..
به باغ کوچولوی دو نفرمان رفتم ..ولی آنجا هم نبودی ..انگار که گمشده ای و من احمقانه امید دارم که تو برگردی ..
به گیاه ها ،گل ها،درخت های نگاه میکنم که با هم کاشته ای و حالا آنها قد کشیده اند ولی تو هنوز نیامده ای و خبری ازت نیست ..البته میدانم کجا ملاقاتت کنم و با تو حرف بزنم ولی از من نخواه که باور کنم رفتن تو بی بازگشت است
تو هرگز نرفته ای از قلبم پس ..با این حال که میدانم رفتن تو بی بازگشت است ..بازم در این بی کسی ها و تنهایی ها به تو امید دارم!

