خودم را روی تخت میدازم و به اتفاق های گوناگون هفته فکر میکنم ،به تمام شکست ها..به هفته سختی که داشته ام.احساس های بد و مزخرفی که بهم احساس ناکافی بودن میداد.. احساس یک عروسک خراب بودن..مثل اینکه تو دست و پا داشته باشی اما سر نداشته باشی و خب این..یه نقصه و فکر نمیکنم بتونیم بگیم این زیباست ،اگر روراست باشیم هیچ وقت درک نکردم که بعضی ها چطوری چیزای زشت را زیبا می نامند و بهشون میگن قشنگ ! درحالی که فقط احساس ناکافی بودن به اون شخص میده ولی احساسی که من تجربه کردم ناشی از یک شکست عمیق بود که وقتی ان را شنیدم همان لحظه احساس کردم که قلبم یخ کرده است،چشمانم تر شدند و بدنم سرد و بی حس به طوری که احساس کردم برای لحظه ای مرده ام .
نگاهم به سقف پر ستاره دوخته شده بود و ذهنم به هزاران جا سرک میکشید ..به دوست های که واقعا دوست نبودند،به عزیز های که که دیگر عزیز نبودند به افرادی که دوستشان داشتم و چه ساده از چشمم افتادن..

احساس گرم های که روی گونه ام میکنم بهم میگوید که زیاده روی کردم ولی واقعا میخوام بهش ادامه بدم ،دوست دارم تمام دردهای که کشیدم را شرح دهم ولی حیف که حتی طرز بیان کردنش هم نمیدانم!
مثل احساس سقوط ..وقتی که چشم هایت از وحشت گشاد شده اند و میدانی که راه نجاتی نیست در هر حال تو خواهی مرد تقلا فایده ای ندارد .و اون سکوت،اون احساس سردی ،اون درد،اون تپش قلب. همه و همه رو میتوانم برای وقتی که آن خبر را شنیدم توصیف کنم،عذاب آور و شوکه کننده
اجازه بده بیشتر از احوال این هفته شرح دهم تا بهتر درکم کنی رفیق احساس سقوط و بهت زدگی که تجربه میکنی ناآشنا و غم انگیزه..احساس ناکافی بودن،خنگ بودن. احمق بودن

اگر در چیزی استعداد یا مهارت نداشته باشی ،به مراتب غمگین تر میشویی به طوری که گم میشی و تنها راه فرار از این احساس فقط و فقط خوابه ..یادم میآید وقتی که آمدم به خانه فقط دلم میخواست بخوابم پس با همان لباس ها برخلاف همیشه که به پیامک هایم توجه میکردم آنها را رها کردم و خوابیدن چون تنها راه فرار من همین بود..
