دقیقه ها همینطور درحال سپری شدنه و داره زودتر از هر روزی به زمان کنکور نزدیک تر میشه و هرچقدر که جلوتر میره من بیشتر به کم کاریام و حس ناامیدی درونیم نزدیک تر میشم پوففف نمیخوام خودم رو نا امید کنم.
چند روزیه کع خونه خواهرمم و ازش مراقبت میکنم چون تازه یه کوچولو فسقلی دنیا اومدع و من وقت نمیکنم این چند روز مونده به کنکور رو دوره کنم و وقتی کار تموم میشه از شدت بی حوصلگی غش میکنم و تمایلی به رفتن سمت کتابای سمی ندارم مبحث های باحالی که خوندم وقتی باهاشون فیس تو فیس میشم میخوام اوق بزنم و اونایی هم که جدیدا برام مث ادمای غریبه زهلسیزی میمونن که اصلا تمایل ندارم بشناسمشون و از اون بدتر اشنایانی که در طول این زندگی زودگذر اصلا به فکرمم حتی یه لحظه نبودن و انتظار توجه خاص و بیش از اندازه‌ی من رو خواستارن و من در جواب همتون با احترام انگشت برمیدارم?.
من یه خواهرزاده دارم که همسن و سالمه بعد اون درسش تموم شدع و میتونه بیاد به جای من مراقبت کنه ولی نمیاااد و نشسته خونه خودشون لم داده جلو کولر و من که چندروز دیه کنکور دارم اومدم پرستاری خب بلاخره زمین گرده این لطفش رو در حقم فراموش نمیکنم موقع کنکور اون جبران میکنم .
