اکنون به نظر میرسد صبورتر شدهام، اما در عوض چراغی در وجودم خاموش شده است، که دوست داشتم تا ابد روشن بماند گاه در سکوتِ پایانها، آنچه میماند نه خاطرهی شادی، بلکه سایهای سنگین است که روی قلب مینشیند و چراغِ روشنِ رویاها را کمکم به خاموشی میکشاند🤍