همسایه روبرو پسری که پدرش بانکی بود ، در اون زمان یعنی حدود سال ۶۲ که جنگ بود و کشور ما از نظر منابع خوارکی شدیدا در مضیقه بود ، اجناس کپی بود ، مردم دایم اسیر صف مرغ و تخم مرغ و روغن و حتی پنیر و قند و شکر بودند تقریباً همه چیزهای اساسی سهمیه بندی بود، میشه گفت قشر کارمند خیلی ضعیف بودند از نظر مالی ، در اون دوران فقط یه نفر کار میکرد و چند نفر میخوردند ، رسم نبود زنها بیرون از خونه کار کنند ،
پسر همسایه روبرو هم ازین قاعده مستثنی نبود ولی اون راههایی برای پول پیدا کردن به ذهنش میرسید ، فکر نکن که اشتباه نوشتم و باید می نوشتم پول درآوردن ،نه ، در واقع پول پیدا کردن ، یه نمونه بگم ، مثلاً اون موقع یه مغازه نزدیک خونه مون بود ، سرکوچه ، کوچه ای که بیست تا خونه داخلش بود ، البته هنوز هم هست بجز یکی دوتاش که شدن آپارتمان ، پس از خونه ی ما که اخرین خونه بود تا اون مغازه فاصله زیادی نبود ، این مغازه به دلیل با انصاف بود خیلی شلوغ میشد و اکثرا تعداد زیادی مشتری داشت ، مخصوصا چون ماستی که درست میکرد از بقیه جاها بهتر و خوشمزه تر بود ، با یه فریز صندوقی ، استیل ، قسمت مشتری و خودش رو جدا کرده بود ، وقتی وارد میشدی باید پشت این یخچال میاستادی تا نوبتت بشه ، بیشتر هم زنهای چادری به این مغازه برای خرید میامدند ، کلا اون سالها مردها خیلی به بقالی و سبزی فروشی نمی رفتند و این وظیفه خانم های چادر مشکی بود ، یه روز پسر همسایه روبرو اومد گفت بچه یه گنج پیدا کردم ، یه جایی که میشه پول پیدا کرد ، مارو به اون مغازه برد ، زیر اون یخچال یه معدن پول خرد بود یعنی پنج تومن ، دوتومن ، ویک تومن ، چرا ؟ چون بعضی از کسایی که اونجا میومدن اگر پول از دستشون میافتاد و زیر یخچال میرفت دیگه دستشون به اون پول نمی رسید ، البته میشد پول رو دربیارن ولی به دلیل شلوغ بودن ،معمولا قیدش رو میزدن یا اینکه پیداش نمی کردند و ما میتونستیم وقتی خلوت میشد ،طوری که صاحب مغازه متوجه نشه دستمون رو زیر یخچال کنیم و اون پول رو بیرون بیاریم معمولاً هر موقع رفتیم بدون دشت برنگشتیم ، البته خیلی نشد به این کار ادامه بدیم چون صاحب مغازه فهمید و ما رو دعوا کرد ، یه بازی میکردیم به اسم یک دو سه ،
به این صورت که هرکس یه ماشین کوچیک فلزی داشت البته به جز من ، بعد خودمون براش با گچ جاده میکشیدیم ، خودمون براش قانون گذاشته بودیم ، هرکس میتونست سه ضربه به ماشین بزنه برای جلو رفتن ، اگر اون ماشین از خط جاده عبور میکرد یا حتی روی خط میرفت سه وجب باید به عقب و اگر با ماشین بقیه برخورد میکرد پنج وجب ، بعد از مدتها یه ماشین آبی رنگ گیر من اومد ،تا بعد از مدتها حسرت کشیدن منم بتونم با بقیه بازی کنم ،
هرکس شب تا صبح فکر میکرد و جاده طراحی میکرد تا صبح بتونه جاده ای سخت تر بکشه ، مثلا جاده از سربالای رمپ پارکینگ خونه ها عبور کنه ، بقیه بچه ها چندتا ماشین رنگ به رنگ داشتند ،
اون موقع پدر و مادرها خیلی فکر بچه هاشون نبودن ، بعضی ها مثل پدر مادر من که سواد و حال و حوصله نداشتن از بقیه بدتر بودند
حالا که فکرش میکنم میگم شاید چون تعداد بچه زیاد بوده ، حتی اگر دعوام میشد هیچ وقت برای پشتیبانی من نیومدن و حرفی نزدن ، ولی دوستام یا بهتر بگم پدر و مادر اونا اینطور نبودند ،
حتی سعی نکردن تا راهی به من یاد بدن تا مشکلات خودم رو حل کنم ، مثلا من که لاغر بودم میشد با تهیه یه قرص و شربت تقویت یا اشتهااور کاری کنند تا کمی چاق بشم یا حداقل یه دکتر ببرند شاید سرطان دارم که چاق نمی شوم ، یا اینکه بفرستند باشگاه تا بتونم از خودم دفاع کنم ، یا اینکه یه راهی تا پول دربیارم فقط به اندازه ای که توی جیبم پول باشه ، البته والدین من مقصر نبودند چون بلد نبودند ، چون آنچنان عاطفه نداشتند ،
یه شب ماه محرم با دوستان میخواستیم بریم هیئت ، همسایه روبرو گفت با ساندویچی صحبت کردم که ازش ساندویچ بخریم ولی داخل فقط مخلفات باشه یعنی اون اصلیه مثل سوسیس یا کالباس داخلش نذاره فقط خیار شور گوجه ، همه گفتند بریم فقط من بودم که پول نداشتم حتی برای اون ساندویچ ارزون ، با همون بچگی ، کسی هم خونه نبود یه تخم مرغ گذاشتم توی کاسه ی آب تا ابپز بشه کاسه بزرگ بود ومن نمی دونستم کاسه بزرگ دیرتر جوش میاد و چون وقت نداشتم تخم مرغه رو با یه نون گذاشتم داخل پلاستیک و با اونا رفتیم ، یه فلکه بود ، رفتیم اونجا نشستیم ، تاریک بود ، اونا رفتند ساندویچ گرفتند و اومدند ،نشستیم کنار هم ، من پوست تخم رو کندم البته تخم مرغی خام بود و تو اون تاریکی با بغض خوردم ، اونا رفته بودند برای ساندویچ ولی قبول نکرده بود که فقط مخلفات بده با این حال اونا پول داشتند و ساندویچ کامل خریده بودند و من اون تخم مرغ رو ریختم روی نون و خوردیم ،
نمی دونم اونا چیزی فهمیدند یا نه ، آخه اون موقع ساندویچ یه غذای دوست داشتنی برای ما که بچه بودیم ، حتی از چلو کباب هم بهتر بود در اون زمان ،
من از بی پولی خودم بقض کرده بودم
هنوز اون بغض با من هست ، اون شب توی تاریکی چندتا که یه گروه بودن از یه محل ناجور قصد داشتن دعوا راه بندازن ، ولی ما اینکار رو نکردیم ، بهانه به دستشون ندادیم ،
آخه ما ضعیف تر بودیم و اینکه کلا دعوایی نبودیم