کلاس دینی

در کلاس دینی معلم ما از خدایی سخن می‌گفت که تمام دردها و مشکلات ما به گردن او بود چون حکمت او بود و وسیله آزمایش ما. می‌گفت از خدا بترسیم و حواسمان باشد که اگر یکسری چیزها را اینجا چشم پوشی کنیم و خود را به گناهشان نیالاییم به بهشتی می‌رویم که همین ها را به پاداش به ما می‌دهند! آیا این سخن دیوانگان نیست!
احساس گناه در ما رشد کرده بود و هربار فکر می‌کردیم آیا خدا ما را می‌بخشد و به بهشتی فکر می‌‌کردیم که چه کم مقدار بود، شیر و عسل و انگور و حوری و پری هم شد پاداش؟!
و ما چیز بیشتری می‌‌خواستیم انگار...
معلم می‌گفت و می‌گفت و ما بیشتر و بیشتر ناامید و ناتوان، ضعف های خود را به گردن خدایی می‌‌انداختیم و گناهان و وسوسه‌هایمان را به گردن شیطان که‌ما را گول می‌زد این وسط ما خودمان چکاره بودیم؟! گناهکارانی گول خورده و از خدا رانده شده.
کلاس دینی تمام شد و ما ماندیم و یک دنیا سوال و یک دنیا احساس گناه.
شیره مالیدند بر سرمان تا خود را گناهکار بپنداریم و گناهکاران واقعی نشستند و از گناهان ما سخن ها راندند...