جواب هایی که گوش هایم برایشان در انتظار بودند را چشمانم دریافت کرده اند...
از سیاهیِ زیر چشمانت ، از چروک پیشانی ات ، از لرزش کلامت، از مرگ رویاهایت ، از درد تنهاییت ، از امید بی فروغت و از فراموشی وجودی که پایه هایش آموزگار استحکام بودند.
حال، بگو چرا قلبت سکوت ویرانی اش را فریاد نمی‌زند؟
چرا خستگی اش را از بحث های دائمی عقل و قلب ، روح و جسم ، خواست و ترس، و وجدان و اهمیت اعلام نمی‌دارد؟
شاید چون قاضی قضاوت نمی‌داند و قضاوت، عدالت نمی‌شناسد...
عدالت...؟ظاهرش برایمان آشنا اما وجودش با دنیایمان بیگانه است!
از عدالت سخن میگویند آنگاه که جوان وطنم جان میدهد برای درخواست اندک عدالتی که بذر زندگی اش شود...!
از عدالت میگویند آنگاه که خانه ی دوم کودک هفت ساله ای محل وداعش با جهان می‌شود زیرا در جست و جوی خاکستر جسمش ، خاکستر روح خود را یافتیم!
و از عدالت دم میزنند آنگاه که سرباز سرزمینم برای مرگش از ما حلالیت میطلبد وقتی که یک ایران برای دلش خون می‌گرید!
شاید باز هم زمان سرودن سرود رویاگونه ی مان شده...
آزاد و رها خواهی شد ایران بانو...به وقتش، به زحمتش و به امید معجزه گرش...
پی نوشت:بماند به یادگار به یادِ یاد های جاودانِ وطنم...
