
«گل میناب» با صدای « رضا صادقی» ترانهای است که درباره جنایت مدرسه «شجرۀ طیبه» میناب صحبت میکند.
فجایعی که در تاریخ یک ملّت رخ میدهد، معمولاً بازتاب گستردهای در هنرش دارد. ملّت ایران به دلیل سکونت در سرزمینی که همواره طمعبرانگیز بوده و مورد تهاجم واقع شده، فجایع زیادی را به خود دیده است. جنایت بمباران مدرسۀ شجرۀ طیبۀ میناب، فاجعهای است که زمان زیادی از آن نگذشته و بعید است گذر زمان هم بتواند آن را از حافظۀ ایرانیان پاک کند. فاجعۀ میناب، دردی است که نباید فراموش شود و راه مبارزه با فراموش شدنش انعکاس در آثار هنری است. در همین زمان کمی که از فاجعه میگذرد، ترانههایی منتشر شده اند که به آن پرداختهاند. اکنون که زخم میناب تازه است آثار مرتبط با آن جنبۀ حسی بالایی دارد. حسی که از شدت برخوردار است و سرچشمهاش لایه امّا بدیهی است گذر زمان با روشن کردن لایههای پنهان این جنایت احساسات را به عمق میبرد و با آثاری مواجه خواهیم بود که تفکّر را بیشتر از احساس نشانه میگیرند.
گل میناب اثری است دربارۀ فاجعۀ میناب که با صدای «رضا صادقی» منتشر شده است. نام این خواننده از آنجا که اصالتی هرمزگانی دارد، چهرۀ متفاوتی به این اثر میدهد. ترانه این اثر سروده《میترا مهریپور》است و همراه با موسیقی 《علی نیکپی》و تنظیم 《ایمان تیموریان》به گوش میرسد.
کجایی جان بابا من همینجام کنار مدرسه منتظر تو
چرا زنگو نمیزنن بابایی کجایی من ندارم خبرتو
شروعی که قرار است با تصویرسازی مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. اما موفق نیست. تصویر بسیار خام است و شاعر استفادۀ هنرمندانهای از آن نکرده است. در مصرع دوم هم حذف حرف اضافۀ «از» از عبارت «ندارم خبرتو» به سلامت زبان آسیب رسانده است.
چرا کیف و کتابت تیکه پارس چرا نون و پنیرتو نخوردی
نشستم دفتر انشاتو خوندم بازم غصه بابایی رو خوردی
این بیت هم وضع بیت پیشین را دارد.
نوشتی من که بابام نون نداره چروک دست و پاهاش درمون نداره
نوشتی قهرمان من بابامه کجایی که بابایی جون نداره
در این بیت، مصرع اوّل دچار ایراد وزنی است. مطرح کردن فقر با کلیّت کار همخوانی ندارد.
لالا لالا بخواب بابا نترسی خودم دستاتو پیدا میکنم زود
چشات کو خنده هات کو دم آخر صدام که میزدی بابا کجا بود
تصویر این بیت تاثیرگذارتر از ابیات پیشین است. در مصرع دوم چینش کلمات انتقال حس و مفهوم را با مشکل مواجه کرده است.
لالایی کن بخواب غصه تموم شد گل میناب گل یاس کبودم
تو پر پر شدی و من زنده موندم ببخشید بابای خوبی نبودم
در مصرع اوّل این بیت به تمام شدن غصّه اشاره شده است. با توجّه به این که موضوع بحث کودک است این اشاره محل اشکال است، چرا که از یک طرف کودک در حالت عادی درکی از غصّه ندارد و از سوی دیگر زمینهسازی لازم برای غصهدار بودن کودک انجام نشده است. عبارت وصفی یاس کبود هم مناسب این اثر نیست. یاس میناب را یادآوری نمیکند و کبودی هم روایت مناسبی از قربانیان حمله نظامی ارائه نمیدهد.
تو از مردن چی میدونستی بابا نفسات جای کیو تنگ میکرد
خدا نگذره از اونی که یک عمر منو از تو تورو از من جدا کرد
منم ببر از این دنیای نامرد …
در این بخش از اثر ایراد قافیه به ایرادات پیشین اضافه شده است.
این اثر اگرچه از متنی هنری و خلّاق برخوردار نیست، امّا دغدغهمندی سازندگانش قابل ستایش است. همراهی ارزشمند آنان با هموطنانشان، جای قدردانی دارد و میتوان برای برونریزی غم ناشی از جنایت میناب از آن بهره برد و کمی آرام شد.
شیوا شاکری ترانهسرا
منتشرشده در پایگاه خبری افق تهران به تاریخ خرداد ۱۴۰۵