
«علیرضا طلبسچی» جدیدترین اثر خود با نام «از ما گفتن بود» را روانۀ بازار موسیقی پاپ کرده است.
«از ما گفتن بود» جدیدترین اثر «علیرضا طلیسچی» به تازگی منتشر شده است. از دیگر عوامل سازنده این اثر اطلاعی به دست نیامد. متن اثر قواعد هیچ کدام از قالبهای شعر کلاسیک را رعایت نکرده است و مواردی از ایراد قافیه هم در آن دیده میشود. در این ترانه میخوانیم:
عروسی میشه کوچه ما نمیمونه همینجوری که
یه روزم تو میبازی و میبینی مجبوری که
شروع نامناسبی است. استفاده از جملههایی که در میان عموم مردم کاربرد بالایی دارد، بدون استفادۀ هنری و کارکرد شاعرانه کمکی به جذابیت اثر و بالا رفتن کیفیتش نمی کند. حرف اضافۀ «که» مخصوص زمانی است که قرار است دو جمله به هم متّصل شوند. یعنی جملۀ دوم برای کامل کردن جملۀ اول میآید و در واقع دو جملۀ به هم مرتبط هستند، امّا در این بیت این اتفّاق نیفتاده و «که» تنها وزن را پر کرده است.
چمدونتو پر میکنی چشماتو خالی از غم و اشک
یه روزم میرسه که بفهمی به من چی گذشت
مصرع اوّل تصویر زیبایی دارد که خوب بیان نشده و به هدر رفته است. مصرع دوم ارتباط منطقی درستی با مصرع اوّل ندارد. چون فرد مقابل در شرایط تلخ و اندوهباری به سر میبرد و قاعدتاً در همین لحظه دوران تلخ راوی را درک میکند و نیازی نیست این درک به آینده حواله داده شود.
زیر بارون و برف یکی موند یکی رفت پی بخت محالش
بین این همه غم میره و شایدم دیگه خوب نشه حالش
در مصرع اوّل با تصویری روبهروییم که کارکردی در شکلگیری شعر ندارد. از ماندن و رفتن صحبت میکند که در هر شرایطی میتواند اتّفاق بیقتد و باران و برف نقش خاصی ایفا نمیکند. محال صفت مناسبی برای بخت نیست. مصرع دوم استاندارد و عاطفهمند است.
درمون نمیشه بعضی زخما از ما گفتن بود
راحت عاشق نمیشی فردا از ما گفتن بود
بیت استانداردی است امّا از لحاظ مضمون و محتوا نه عاطفهمندی کافی دارد نه تازگی و خلّاقیت.
باور نکن روی خوش امروز دنیارو
موندن هنوز در سایه دنیا از ما گفتن بود
مصرع اوّل استاندارد و قابل قبول است. تشبیه دنیا به انسانی که میتواند روی خوش داشته باشد، باعث خیالانگیزی شده است.
مصرع دوم نامفهوم و غیرقابل درک است.
در خصوص کلیت اثر میتوان گفت برای کوتاه مدت میتوان آن را شنید و لذّت برد امّا قابلیت ماندگاری در طولانی مدّت را ندارد.
شیوا شاکری ترانهسرا
منتشر شده در پایگاه خبری افق تهران به تاریخ تیر ماه ۱۴۰۵