"باغِ بهشت"
با لباس های اشرافی به تن، از در های بستۀ عمارت گذشتم. باغ پر از شکوفه های تازه شکفته بود و بر فراز آسمان بی‌کران پرندگان بی‌پروا پرواز می‌کردند.
از تصویر کمیاب آسمانی زیبا، پوشیده شده با ابرهای شیرینی که هرکدام در ترکیب با پرتو‌های خورشید رنگی خاص پیدا کرده بودند، نمی‌شد گذشت.
کفش هایم را در آوردم، علف های سبز زیر قدم‌هایم به نرمی حس می‌شدند؛ زمین در وجودم چناری پروراند و آنگاه من گویِ شکننده‌ای بودم، استوار تر از هر زمان دیگر.
نور خورشید از دوردست ها می‌شکست و هر باریکه‌اش بر سمتی می‌تابید...
پروانه‌ها برای چرخه‌ای کوتاه با اشتیاق زندگی و گردۀ جادوییِ انگیزۀ حیات را بر دوشم پخش می‌کردند.
آواز بلبل ها با صدای آبشار همراه می‌شد و همنوازی بی‌سابقۀ طبیعت را رقم می‌زد.
رود از آن سر باغ تا انتهای نامشخصش پر از گل های رنگین شده بود.
بی اختیار از لبانم جاری شد: پس او باز هم آمد!
حتی در ساده ترین لباس ها هم هنوز همانقدر مبهوت کننده بود؛ موهایش در آفتاب می‌درخشیدند، لب هایش همچون سیب ممنوعه ای بود و چشمانش... آه خدای من! بین زیباییِ بهشت و فراخوانِ سرخِ دوزخ کدام را انتخاب کنم؟
می‌خواهم دستانش را بگیرم و باغ را قدم بزنیم؛ دوست دارم با پاهای برهنه، بر حاشیه رودخانه بنشینیم و خودمان را مهمانِ نوازش زلال آب کنیم تا تمام رویاها تبدیل به واقعیت شوند.
اما همواره حق من دور شدن و حسادت هایی است در خفا؛چرا که او حتی با دروازه های باز ،حق من نخواهد بود و در انتها، تنها من می‌مانم و دست هایی که برای بدست آوردن او با تمام توان کشیده شده‌اند.
"انتهایِ رود"
و یک بار دیگر برای دفعه آخر به بوم که حالا تکمیل شده بود نگاه کردم و همان داستان تکراری در ذهنم جوانه زد.
با وجود آنکه هربار فکر کردن به آن، همچون به عمد دریدن زخمی بود اما از اینکه بالاخره پس از سال ها توانسته بودم با وضوح تمام به تصویر بکشمش خوشحال بودم.
بوم خیس رویا را غرق در اشتعال حقیقت کردم و به گر گرفتن خاطرات خیره شدم؛این بار (گذرِ رودخانه) به سرنوشت اصلی خود دچار گشته بود.
