


داستانی می گوید انسان ها بسیار تفاوت دارند از یک فرد به فرد دیگر جهانی تفاوت هست .
این تفاوت را از میزان زمینی بودنشان می سنجیم ؛ گاهی کسانی را می توان دید که انقدر به طبیعت و موجودیت ان نزدیک هستند که گویی از دل طبیعت برخاستند، گویی به دیگر انسانها شبیه نیستند ..
بگذار تا از خودمان شروع کنیم! تا ببینیم چقدر به خانه ی خود زمین نزدیک هستیم ...
دوستی را دیدم برای تولد فرزندش درختی کاشت و من اندیشیدم که چقدر یک انسان می تواند مقام والایی در نزد طبیعت داشته باشد. می توانست گوسفندی را قربانی تولدی کند ؛موجودی را از طبیعت حذف کند برای موجودیت فرزندش و حال انکه دست طبیعت همراه او هست و او احترامی متقابل از طبیعت دریافت می کند. و گاهی موجودات انسان نما می گویند دست تقدیر با ما یار نیست و احترام برای ما جوابی ندارد ...
این بررگترین بی احترامی به طبیعت هست که طبیعت را کر و کور بپنداریم و طبیعت را ناظر به احوال خود ندانیم و این حقیقتی هست که کوچکترین کار خوب یا بد ما در حق طبیعت از او پنهان نیست.
زمانی ک بگوییم بقیه تخریب گر هستند پس ما هم انسان نما می شویم ،وجود خود را در زیر پای خودمان گذاشتیم و این تفکری نشات گرفته از ذهنی فقیر هست ؛فقیر از وجود برتری ...
هر موجودی فرزند طبیعت و زمین هست و حال انکه با تفکر برتری به هر چیز که می خواهیم اسیب می زنیم ، موجودات ضعیف تر از خود را محروم از حق حیات می داریم ... در دل طبیعت فرزندانش را شکار می کنیم و اسم خود را موجود برتر می گذاریم ...
مگر برتری به جثه هست !؟ بی گمان این برتری را باید در برابر ایینه قرار داد تا به ضعف وجودی و کمبود شعور که دلیل برتری هست تبدیل شود..
هنگامی نام برتر بر روی شخصی جلوه می کند که حامی زمین و فرزندانش باشد هنگامی که احترام را در حق خانه ی خود زمین تمام کرده باشد ...
کاری که می توانیم برای زمین و طبیعت به عمل برسانیم انست که هر کدام از ما منجی زمین باشم .
گاهی برای یافتن روشنایی از درون تاریکی وجودمان ، با عنوان فرزند زمین به درون ان سفر کنیم به صدای رودخانه ی گم گشته در طبیعت گوش دهیم تا حقیقت خود را پیدا کنیم ؛ حقیقت انکه برخواسته از طبیعتی زیبا هستیم ...
زمین این گوهر زیبا همچون ستاره ای در تاریکی اسمان ها می درخشد ?
فرزند طبیعت باشیم با باد رهسپار شویم دست تقدیر ما را انجا که شایسته هست می رساند..
طبیعت بی کران ، زیبایی اش روح را در قفس جسم به پرواز در می اورد و ان قدر زیبا و چشم نواز هست که در پررنگی طبیعت از هر چیز غافل می شوی نه ترسی از گم شدن نه ترسی از راه بی بازگشت چرا ک طبیعت همواره اغاز هست ، اغاز جاودانگی ...
در نزد طبیعت این روح هست که به حقیقت خود باز می گردد. مادر طبیعت ان هست که ما را از وجود خود ساخت . ( آب _ باد _ خاک _ آتش آسمان های بی کران و زمین گسترده همه از آن طبیعت پایدار باشند)
سهم ما از این سبزی و سرخی و روشنایی و تاریکی و این آبی بی کران تنها و تنها احترام هست.
و ن آنکه صفتی کوچک تر از موجودات طبیعت برای خود انتخاب کنیم زیرا می دانیم که هیچ حیوان و یا گیاهی به طبیعت آسیب نزده و انچه که بوده چرخه زمین بوده و هر اتفاقی در آن رخ داده از پیش تعیین شده ...
اما انسان بحثی جدا و خطرناک برای زمین هست و حال انکه می تواند در عین حال بحثی مطلوب از جنس احترام و یاری طبیعت باشد ..
دست طبیعت همراه آنکه احترام را در حق زمین تمام کرد و مقام خود را با ارزشی والاتر نشان داد ...
?????????
#پیک زمین