مرثیهای سرودهام
شبیه رقصی ناتمام
که با چند قطره اشک تمام خواهد شد
بالماسکهای باشکوه
با صورتکهای بغضاندود
در میان راهبندان خیابانی
که عابران پیادهروهایش
به تماشا ایستادهاند.
مرثیهای سرودهام برای تو
از آسمان دودیِ ابراندود
که نمیبارد
مرثیهای سرودهام برای تو
از شهر آسمانخراشهای متروک
که پسربچههای تنهایش
در میانسالی
و پیش از بلوغ میمیرند
زنان بر لاشههاشان ضیافت مرگ میگیرند
و دختران باکرۀ خونآشامش
در پسکوچههای تاریک
خون جاری از زخمهای هم را
از عطش بوسه
میلیسند
من و تو اما آنجاییم
مشغول تمرین رقصمان هستیم
در اتاق تاریکِ کوچک تو میرقصیم
در میزنند
صدای گریههای کودکان یتیم جنگزده
توی سرم میپیچد
تو بچهها را روی تخت میخوابانی
من برایشان لالایی میخوانم
بچهها میخوابند
با صورتهایی خیس از اشک
خواب شهربازی را میبینند
من و تو آنجاییم
پارک شلوغ است
تو روی نیمکت نشستهای
و مرا صدا میزنی
من کنار تو مینشینم
و بازی بچهها را تماشا میکنم
و تو میگویی:
ببین هنوز زندگی هست
شادی هست
خنده هست
کودکی هست…
کودکان آنجایند
و با صورتهای خیس از اشک
مشغول بازی هستند
من و تو مشغول تمرین رقصمان هستیم
آنجا باهم میرقصیم
– شهر تاریک نیست
همهجای شهر
همهچیز
همهکس
خاکستریست
خاکستری رنگ بیرحمیست
روشن نیست
تاریک نیست
معلوم نیست چه میگوید
گرگ است یا میش
نویدبخش روشنای طلوع خورشید است
یا ماهتاب غروب تلخ جداییست–
باد میوزد، سوز دارد
تو جاروی رفتگر را میگیری
و جای او جارو میزنی
رفتگر خسته است
کنار من روی نیمکت مینشیند
هوا سوز دارد
پشت موهایش از عرق خیس است
شالگردنم را دور گردنش میپیچم
عطر تنش در مشامم میپیچد
دستش را توی دستم میگیرم
رگهای برآمده، پوست زمخت
دستهای مردانه
نبض دستش را میگیرم...
بوی خاکِ بارانخورده
از رویای تمیز رفتگر
در مشامم میپیچد
و مرا از رویای خودم بیرون میکشد
و با خود میبرد
در پیادهرویی تمیز
که سنگفرشش را باران شسته
و دستم را به دست تو میدهد
ما قدم میزنیم
در رویای رفتگر
شهر خاکستری نیست
باران و رنگینکمان دارد
در رویای رفتگر
دستهای تو سرد نیست
من رنگینکمان را نشانت میدهم
رفتگر لبخند میزند
من و تو مشغول تمرین رقصمان هستیم
آنجا میرقصیم
– از این سو تا آن سویِ مرزِ نگاهت
مسافتی نیست
هوا انگار کم است
تو جرات نمیکنی دم بزنی
پاهایت را نمیتوانی دراز کنی
تو به حدود کوچکی محدودی
که نفس آدم آنجا میگیرد–
صدای رِ مینور گیتار به گوش میرسد
گوشۀ پیادهرو ایستاده
برای خودش آهنگی مینوازد
من سازش را میگیرم
تو دستکشهایت را به او میدهی
من ساز میزنم
او آه میکشد
و در رویای تئاتر شهر فرو میرود
من و تو در ردیف اول نشستهایم
اجرای او تمام شده
تماشاگران سرپا برایش دست میزنند
نوازنده روی سن تعظیم میکند
من و تو مشغول تمرین رقصمان هستیم
آنجا میرقصیم
–صدایی نیست
صدا، صدای سکوت است
سکوت مرگ
سکوتی سنگینتر از سکوت شهر
وقتی بمبها فرو میریزند
سنگینتر از موج انفجار
سکوتی کر کننده
که در اعماق تاریکش
اهریمنی زوزه میکشد
سکوتی جانخراش
که دارد اوج میگیرد–
پیرمرد گوشۀ سالن نشسته است
پدرت شانههایش میلرزد
صورتش از اشک خیس است
بغض راه نفسم را میگیرد
صورتت از اشک خیس است
شانههایت میلرزد
من کنار پدرت مینشینم
و دستهای زمخت مردانهاش را
توی دستم میگیرم
و در رویای پدرت گیر میافتم
پدرت به اتاق دستنخوردۀ تو میاندیشد
من و تو آنجاییم
ما در حال تمرین رقصمان هستیم
در میان تاریکی اتاق کوچک تو میرقصیم
در میزنند
–و آنگاه چهرۀ هر کسی که روزی
دوستش میداشتهای
پیش چشمت جان میگیرد
و به تو میگوید
که دیگر هرگز او را نخواهی دید–
آسمان ابرگرفته بغضاندود است
تیغ از دست لرزان تو
کف اتاق پر خونات میافتد
رنگ صورتت پریده
لبخندی بر لبانت مینشیند
از من میپرسی تو هرگز خوشحال بودی؟
و زانوهایت میلرزد
مینشینی، به تختت تکیه میدهی
صورتت از اشک خیس است
لبخند روی لبت ماسیده
چشمهایت را بستهای
درست انگار که به خواب رفتهای
و داری خواب شهربازی را میببینی
من و تو آنجاییم
پارک شلوغ است
تو روی نیمکت نشستهای
و مرا صدا میزنی
من کنار تو مینشینم
و بازی بچهها را تماشا میکنم
که تو میگویی:
ببین هنوز زندگی هست
شادی هست
خنده هست
کودکی هست…
انگار داری خواب آن روز را میببینی
که شهر بوی باران میداد
رفتگر جارو را از دست تو میگیرد
و دست مرا به دست تو میدهد
تو دستم را میگیری
دستهایت سرد نیست
رفتگر لبخند میزند
و من باید رنگینکمان را نشانت دهم
ولی رنگینکمان آنجا نیست
انگار داری خواب سالن تئاتر شهر را میببینی
من و تو، آنجاییم
روی سن ایستادهایم
صدای ر مینور گیتار به گوش میرسد
من و تو رقصمان را تمرین میکنیم.
–صورتت خیس است
اشک بر گونههایت میلرزند
دنیا تو را فراموش کرده
تو دیگر هیچ جزئی از این جهان نیستی
تنها
بی هیچکسی
که حالت را
کابوسهایت را
ترسهایت را
ببیند، بشنود، بفهمد… بشناسد
تو نیستی–
طوری رنگ از رخت پریده
انگار که در خوابت من نیستم
من و تو آنجاییم
در اتاق تاریک کوچک تو
من به صورت رنگ پریدهات نگاه میکنم
تو روی زمین
روی خونت نشستهای
و به تختت تکیه دادهای
چشمهایت را بستهای
و لبخند روی لبت ماسیده
درست انگار که خوابی
انگار که در خوابت من نیستم
و رنگ به چهرهات نمانده
یک قدم دیگر جلو که بیایم
سر میخورم
و با سقوط من
ویرانی آوار خواهد شد
یکی پس از دیگری
در حوضچۀ خون گرم تو
کف اتاقت
ولو میشوم
جیغ میکشم
و خون گرم لزج کف دستهایم را
رو شلوارم میکشم
سرتاپا خونآلودم
در میزنند
و من هنوز جیغ میکشم
پدرت در را که باز کند
سقوط آوار میشود
در میان چهارچوب در
زیر آوار به زانو در خواهد آمد
و خانه و زندگیاش روی سرش
آوار خواهد شد
من خودم را
از میان خون تو
بیرون خواهم کشید
پیرمرد را زیر آوار رها خواهم کرد
در خانه را باز میکنم
و با تمام توانم میدوم
دارم فرار میکنم
از تنها جای امنی که در دنیا داشتم
فرار میکنم
آسمان گرفته و ابراندود است
و من سرتا پا خونآلود
وسط خیابان
با تمام توان میدوم… میدوم… میدوم…
از این شهر فرار میکنم
طوری که انگار میدانم
در هیچ کدام از کافههایش
منتظرم نیستی
–هیچکدام از خانههای باقیمانده
از روزشمار تقویم دیواری اتاقت
دیگر
با خودکار قرمز
ضربدر نمیخورد
زمان متوقف شده
تو در آخرین خانهاش
متوقف شدهای
و با خودکار قرمز
روی مچ دستت
روی خودت
خط کشیدی
تو زمان را از یاد بردی
زمان تو را از یاد برده
و اینجا هر روز
همان روز است
و هر لحظه همان لحظه
همیشه؛ گذشته، حال، آینده–
مرثیهای سرودهام برای تو
از آسمانی که ابراندود است
باران میگیرد
راهبندان شده
سرنشینان ماشینها پیاده شدهاند
و عابران ایستادهاند
و دستهای خونین من
در دستهای کسی است
که نیست
و رقصمان را شروع میکنیم
رقصی دو نفره را
به تنهایی
چنان میرقصم
که خون از سر پنجههایم میچکد
باران بند میآید
ابرها ناپدید میشوند
آسمان صاف است
صورت تماشاچیان از اشک خیس است
رفتگر آنجا نیست
شهر بوی خون بارانخورده میدهد
تو دست مرا گرفتهای
دستهایت مثل همیشه
سرد و بیجان است
حالا من باید رنگینکمانی که نیست را نشان دهم
تا لبخند به صورت رفتگری که نیست بنشیند
جوان نوازندهای که آنجا نیست
با سازی که ندارد، ساز بزند
و من با تویی که نیستی
رقصی را که تمرین میکردیم
به تنهایی اجرا کنم
نوای ر مینور محزون
سکوت خیابان را میشکند
من آنجایم
و تو روبروی من ایستادهای
نقاب محزونی به صورتت داری
من نقاب را از صورتت میکنم
پشت نقاب هیچ چهرهای نیست
هیچکس نیست
سعی میکنم
شکل صورتت را به خاطر بیارم
اما چیزی یادم نیست
چهرهای نیست
انگار همیشه فقط همین نقاب بودی
نقابی که پشتش هیچکس نیست
تو در این دنیا نیستی
تو هیچ جزئی از دنیا نیستی
تو هیچچیزی نیستی
انگار که هیچوقت نبودهای
ولی من آنجایم
تنها
نوای ر مینور محزون در خیابان میپیچد
من دست کسی که نیست
را در دست میگیرم
رفتگری آنجا نیست
من با کسی که نیست
دست در دست هم
وسط خیابان
تنها میرقصم
عابرها در پیادهرو ایستادهاند
راهبندان است
ماشینها ایستادهاند
و سرنشینانشان پیاده شدهاند
و رقص خونچکانی را
وسط خیابان
به تماشا ایستادهاند
بوی خون بارانخورده
در شهر پیچیده
و سیلی از دختران خونآشام را
از پسکوچههای شهر
توی خیابان میریزد
لحظهای دیگر
شهر را سیل خواهد برد
و من در میان آوار و سیل و سقوط
خواهم رقصید
رقصی شبیه مرثیهای ناتمام
که با چند قطره اشک تمام خواهد شد.
جلیلی | پایان خرداد ۱۴۰۴