بگو که ما جانسوختگانِ خاکسترنشینِ این کلبهی آتشزدهایم.
که ما به جز کولهباری از محنتِ دهر، هیچ بر دوش نداریم.
که ما در کف دستهامان، خورشید میکاریم و اما ناگهان، خوشه خوشه ظلمتِ شب میچینیم.
که تاکِ سرفرازِ بالیده روی پلکهای مادر را از ریشه بریدیم و بر آن گورِ بیلحد، مستانه رقصیدیم.
ما... ما جسدهای واماندهی این مدفنِ جمعی.