حمله به ایران بههیچوجه و با هیچ عنوان از طرف هیچ نیروی خارجی قابلقبول نیست. این یک اصل روشن و غیرقابل مذاکره است.
قبل از هر تحلیل و تفسیری لازم است یکصدا حملۀ نظامی اسرائیل و آمریکا را به کشورمان محکوم کنیم و با صراحت و بیلکنت و بدون تعارف مخالفتمان را با تهاجم نظامی هر نیروی خارجی اعلام کنیم.
این مخالفت و نفی حملۀ اسرائیل به ایران است و نه گفتن به جنگ، نه اعلام همبستگی با جمهوری اسلامی و ایستادن کنار این متجاوزان داخلی.
اگر بر سر این موضوع که قاعدتاً میبایست موضعی بدیهی و بیمناقشه باشد، نتوانیم با یکدیگر به توافق برسیم، هیچ چیزی برای ما نخواهد ماند که به موافقت یا مخالفت ما برسد.
برای مخالفت بیبروبرگرد با تهاجم اسرائیل و آمریکا به ایران حتی نیازی به دمیدن در کورۀ وطندوستی و ملیگرایی نیست، ماجرا سادهتر از این حرفهاست، با ادامۀ این پروژۀ ویرانسازی ایران، که هماینک در برابر چشمهای ما در حال اجرای آن هستند، اساساً زمینی باقی نمیماند که بشود روی آن ایستاد و دربارۀ موضوعی با یکدیگر مجادله کرد.
ارمغان جنگ چیزی جز ویرانی و نابودی و مرگ نیست. جنگ با نابود کردن امکانات زندگی اساساً هر آیندهای را میبلعد و جز یک «زمین سوخته» باقی نمیگذارد. در چنین زمینی فقط میتوان به بقای صِرف فکر کرد. جنگ باید متوقف شود تا بتوانیم به چیزی بیش از بقا فکر کنیم.