«و سرانجام ما آموختیم که با یکدیگر سخن بگوییم
آرام آرام و به سادگی
اکنون ما حرف همدیگر را میفهمیم—به بیش از اینمان نیازی نیست.»
«آزادی اول میآید
این مرگ است که بعد، سر میرسد»
«صلح یعنی عطرِ غذا در شامگاهان
صلح یعنی آنکه، ماشینی دمِ در خانهات توقف کند
و تو وحشت نکنی
صلح یعنی آنکه درِ خانهات را میکوبد
کسی نباشد، جز یک دوست»
«اینجا شب و سپیده دم با لرزشی درهم آمیختهاند
و هنگامی که تو میآسایی، دو دستت بر رویِ زانوانت؛ چون دو کبوتر نور، بر فرازِ جنگل میدرخشند»
«آن زمان که دیگران زیرِ پرچمها، فریاد میزنند
تو نیز باید فریاد بزنی
امّا یادت نرود، کلاهت را تا رویِ ابروانت پایین بکشی
اینجوری نمیفهمند، کجا را نگاه میکنی
هرچند، میدانی که آنهایی که فریاد میزنند
جایی را نگاه نمیکنند»
«واژهها مثلِ برگِ درختان، گاه خود به خود، سر میرسند
ریشههایِ ناپیدا، خاک، آب و آفتاب، یاریشان دادهاند
معانی میتوانند به سادگی، به واژهها بچسبند.
مثلِ تار عنکبوت به برگها»
–یانیس ریتسوس
..