
شب هنگام است و هوا بشدّت سرد
و برف همه جا را پوشانده
در خانه ی کاهگِلی پدر بزرگم در دل یک روستا صدها کیلومتر دورتر از شهر و شلوغی
زیر لحاف کرسی به بالشک های مخمل قرمز تکیه زده و از پنجره طبیعت سراسر برف و سرما را تا جایی که مهتاب اجازه میدهد ، نظاره میکنم
بعد از حصارهای حیاط خانه تا چشم کار میکند دشت است و کوه
از سماور ذغالی کنارم , که از جنس برنج است، یک چایِ نبات دارچین
برای پدر بزرگم که کنارم نشسته و مثنوی میخواند میریزم
لبخندی از جنس محبت میزند و هنگام هُرت کشیدن چای از نعلبکی گل قرمزی ، بخار روی شیشه های عینک ته استکانیَش مینشیند واین صحنه مرا غرق خیال و خاطره میکند
وقت خواب است،
پدر بزرگ کتاب را میبندد
وبعد از برداشتن عینک از روی چشمان و قرار دادن آن بین صفحات کتاب ،
مثنوی را روی کرسی گذاشته و همانجا روی تشک پنبه ای دراز میکشد و هنوز چند دقیقه ای نگذشته که صدای خُر و پف او فضای اتاق را لالایی میبخشد
من نیز از زیر لحاف کُرسی بیرون آمده چراغ نفتی را از کنج دیوار بر میدارم
سپس به سمت در چوبی قدیمی رفته و آنرا به آرامی باز میکنم ، گیوه های بابا بزرگ را به پا کشیده ، سریع به سمت دستشویی گوشه حیاط میروم
لرز به وجودم رخنه میکند سریع درِ دستشویی را از پشت میبندم ، تاکمی احساس گرما کنم
بعد از دستشویی ، وارد حیاط شده
صدای زوزه ی گرگها از دور و نزدیک بگوشم میخورد ، با قدم های تند و احساس لرز ،به سمت اتاق میدَوَم
گیوه از پایم لیز خورده و دَر میرود اما بدون توّجه ، تند و بی صدا در راباز کرده و وارد اتاق میشوم
در خانه هوا چه خوب گرم است وپر از احساس امنیّت
چراغ گِرد سوز را خاموش و یکراست زیر لحاف کرسی شیرجه میزنم ،
نور نارنجی زیر لحاف فضایی رویایی را تداعی میکند
سرم روی بالشت پَر گذاشته و خیره به ساعت قدیمی روی دیوار با صدای تیک تیک عقربه ها ، خُرخُر پدربزرگ غرقِ در خواب و نیز صدای زوزه ی گرگها بیرون از خانه به خوابی آرام فرو میروم