
لذت یک بستنی قیفی در زمان نا امیدی
یادکودکی ام کردم
به مغازه ی بستنی فروشی پارک محله رفته یک بستنی قیفی سفارش دادم
گذاشتم کودک درونم لیس بزند و لذت ببرد
چقدر دلم بحالش سوخت!
دوسه دهه ای از آن شور و نشاط میگذرد ،
بیچاره کودک درونِ من ،به امید اینکه مرا به خواسته هایم برساند تا باهم به رویاهایمان برسیم و بتوانم برایش وقت بگذارم ، چقدر صبر کرد و دم نزد
،اما من هرچه بزرگتر شدم ، بی حوصله تر و از آن حال و هوا دورتر شدم
وقتی بایک بستنی ساده میتوانیم دنیارا بکام خود شیرین کنیم
و زمانی که با کمی وقت برای خود صرف کردن میشود شاد بود
چرا اینرا از خود دریغ میکنیم ؟
دنبال چه چیزی بودیم که عاقبت،
یکنواختی شدسرنوشتمان؟؟
ما در دادگاه وجدان محکوم هستیم به پایمال کردن احساس یک کودک در اعماق وجودمان
و این حال بد مجازاتی است تا بلکه قبل از آنکه خیلی دیر شود بخود آمده و با گذشته رویایی خود آشتی کنیم
باید برگشت و کوله بارِ جای مانده در آن دوران را برای زمان حال به ارمغان آورد !
گاهی یافتن یک اسباب بازی که ازکودکی در حال جای مانده ،
نشانه ایست برای دور زدن ما در اوّلین دور برگردانِ زندگی و حرکت به سمتِ آن همه شادی و شور و شَعَف !!
کودکی ات را به آغوش بگیر تا رویاهای فراموش شده ی تو به آغوشت بازگردند.
به همین سادگی مثل گاز زدن از یک بستنی!!