آرامش را با تمام وجود
می جویم
سکینه و وقار را ولو بظاهر
در تمام حرکات و سکنات خود
به نمایش می گذارم
شاید که در درونم نهادینه شود
گاهی چنان تشنه ی خلوت میشوم
که چشمانم را سفت با پِلکان خود
میپوشانم
شاید روشی باشد برای قطع ارتباط
با دنیای بیرون
تمام شدن را آرزو دارم
بدون انتظار شروعی دوباره..!
دنیا را می نگرم که با سرعتی سرسام آور
به پیش میرود
بی توجه به جای ماندگانش
حتی اگر آنها علاقه ای
به این سمت و سو نداشته باشند
این پیشرفت ها بمثابه ی
خرد شدن هر کسی ایست که
حرکت به هر قیمتی را درکمیَّت ها نخواهد
تا بخواهی اندکی
تَدَبُر کنی در لحظات زندگی
میشوی کسی که فرسنگ ها
با هم عصران خود در تضاد است
غافل از اینکه آرامش همینجاست
در فاصله ها
در بظاهر عقب ماندن ها
در تاخیر از شتاب زدگی برای اتمام زندگی
بدون لحظه ای درنگ برای فهمیدن
اینکه همه چیز پایان خواهد یافت
بجز آنچه پایانش شروع است
شروع یک راه جدید برای پیمودن
بدور از
تمام تهاجمات و تداخلات
عاری از تمام استرس ها و
غمِ انتظارِ ناخودآگاهِ پایانی
که بدنبال دارد
تولد یک بستر را
برای هیاهوی نامطلوب و ناملایمِ تازه را
و این تازه اول راه است ....
