
چه شبها که چشم چشم نکردم
آسمانرا
تا نظاره گر باشم معجزه ای را
و
وقتی همه خواب بودند رو به ستارگان با تابش نور ملایم مهتاب روی گونه های خیسم ، در عین سکوت
فریاد و فغان برنیاوردم از اعماق قلبم ملکوت بالا را
نمیشود نمیدانم چرا
مگر کم شدن یکی از روی بساط زمین چه قدرت خارق العاده ای را
می طلبد ، که انتظار کِشَم تحقق معجزه ای را
از روز هراسانم و ماجراهایش
آسمان را در شب با تمام عظمتش خواهم طلبید با تمام جانم
رویای بچگی همه مان
پرواز بود بسوی ستارگان
آنقدر با این فکر خوابیدم و رویا دیدم
که دیگر فکرش هم عذابم میدهد
اینهمه ساکنان آسمان در دور و نزدیک ترین
نقاط به منظومه ی ما
من نیز یکی از آنها
چه میشود مگر؟
آیا قانون جاذبه تغییر میکند؟
یا که ، نیوتن
باید در اکتشافاتش ، تجدیدنظر کند؟
دلم هوای رفتن دارد
رفتنی که نه پاهایم توانش را داشته و نه جانم
علم راهش را
فقط میدانم خواهم رفت بزودی
به دلالت قلب بی تابم
و تحقق هزاران اتفاق دیگر و عجیبتر
شاید بی تابی دلم نوید میدهد از جایی دیگرجُستَنم را....