
نمیدانم چرا یکدفعه
هوای دنیا اینقدر تاریک شد
و به دنبال آن هوای دلمان
آسمان جهان را ابری سیاه فرا گرفت
شادی از دلها و خنده از روی لبها رفت..
و نا امیدی جای آنرا فرا گرفت
سرعت مرگ و میر افزایش یافت
بلایا پشت سر هم و گاهی در تداخل با یکدیگر
بر سرمان فرود آمدند
هیچ بازیی را نمیشناسم که پایانی چنین تلخ
بدنبال داشته باشد
همه در کودکی شادی را جستجو میکنیم
در قاب عکس های خاک گرفته
و در خاطرات گذشته
اما دیگر حتی
آنها نیز یادش بخیر را
بر روی لبانمان نمی آورد
همه درگیر محافظت از خود
و فرار از دیگرانیم
اخبار را که نگو
جز محتوای منفی چیزی ندارد
انگار نگرانی بخشی از سرشتمان شده
ولی در تمام این ناملایمات
باز چیزی در تهِ تهِ قلبمان می تَپَد
شاید جهان آبستن جریانی بزرگ باشد....