
وقتی میتوان نفس کشید نا امیدی چرا؟
وقتی میتوان قدم برداشت، ایستادن چرا؟
وقتی میتوان ایستادگی کرد، تسلیم چرا؟
وقتی در لحظه میتوان شاد بود غم چرا؟
وقتی امروز هست، منتظر فردا چرا؟
وقتی میتوان نانی بخشید، دریغَش چرا؟
وقتی میتوان حتی یک قدم پیش رفت، توقف چرا؟
وقتی خدا هست ، خواسته ای کوچک چرا؟
وقتی با مهربانی میتوان سخن گفت، خشم چرا؟
وقتی گره ای بادست باز میشود، دندان چرا؟
وقتی میتوان لبخند زد ، چهره ی عبوس چرا؟
وقتی میتوان شاخه گلی داد، قهر چرا؟
و در نهایت وقتی اندیشه است ، محدودیت چرا؟