
روزهایم می گذرد
و من
در آینه که خود را می نگرم
ترس هایم دوباره افزون می گردد
کودکی ام گذشت
ونوجوانی ام نیز
حال در حال گذران ایام جوانی هستم
چه انسان هایی که در این گذرایام
خاطره شدند و عکسشان در
تابلوی روی دیوارنشست !
حال ترسم از این است که
جوانی ام نیز در حال گذر است و
نکند آنهایی که به بودنشان عادت کردم
دوباره راهی عکس روی دیوار شوند
دلم تَنگ شده برای اونوقت ها
از خانه ی بزرگ بابا بزرگ و حیاط با نشاطش
گذر کردیم
از خانه ی پدری نیز با اون مهر و صفایش هم عبور کردیم
و الآن در یک آپارتمان نسبتا کوچک
سکنی گزیدیم
بعد از این کجا خواهیم رفت؟؟؟
نه تنها مهر و صفای سفره هایمان
که چهار دیواری و افراد دور و برمان نیز
کوچک و کوچکتر شد
از آینده می ترسم؟
حس آن ماهی قرمز را درک می کنم
که وقتی تصمیم به تعویض آب تُنگَش
می گیریم
برخی ماهی ها زودتر شیرجه زده و می روند
و آن ماهیِ ته تنگ
تا لحظه ی آخر
خود را به ته تنگ می چسباند
آن قدر آب کم وکمتر میشود
که در آخر چاره ای برایش نمی ماند
کمی بالا و پائین می پرد اما
در نهایت او نیز تسلیم شده
و سُر میخرد به سوی بیرون از تُنگ
ولی در نهایت ترس تمام میشود او
دوباره رفتگانش را می یابد
در آبی پاکتر و تمیز تر از قبل ....