سوار بر قطاری هستیم که پیچ و خم های زندگی را در می نوردد
فرقی ندارد در قسمت درجه یک باشیم یا درجه دو
شاید برخی نیز مشغول به قدم زدن در راهرو ...
فرقی ندارد چون
مقصد همه یک جا است .
مهربان باشیم و صبور
دست یکدیگر را بگیریم و لبخند بر لبانمان را فراموش نکنیم
بزودی همگی وارد تونلی مرموز و اسرارآمیز خواهیم شد
تونلی که واگن های جلوتر تجربه اش کرده
ما نیز در میانه ی راه و کودکانمان
نیز بزودی در جای ما
بگذاریم تا قلبمان از مناظر زیبای خلقت مادی
نهایت لذت را ببرد
گاهی آنقدر درگیر بیهودگی های
پیدا کردن جای مناسب
و شرایط مناسب
خواهیم شد که
وقتی بخود می آئیم به مقصد رسیده
بدون لذت بردن از مسیر راه
تمثیل دنیا و ماوراء مانند نگه داشتن لبخندی است بر لب در لحظه ی فلش خوردن دوربین و ثبت تصویر...
بیشتر توضیح بدهم اینکه :
با همان حالی که در لحظه ی گرفته شدن عکس در خود بوجود می آوریم ، تا ابد در همان حال در عکس ثبت خواهیم شد ...
پس بگذاریم با لبخند بر لب ،
شادمانی و
انبساط خاطر
و قلبی مملو از نور و درخشش
تن خاکی را رها کرده و در
قلمروی بیکران ابدیت
سفید و پاک پر پرواز
بگشائیم
مقصد نزدیک است و مقصود
هرچه که باشد حاصل
هرچه در ذهنت خطور می کند
واقعیت است ،نابِ ناب
و
اگر بپذیری خواهی دید
به امید ملاقات همدیگر
در چمنزار دلربای ابدیت
وقتی که به مقصد رسیدیم ...
