باز غروب آمد
وصدای تیک تیکِ ساعت قلبم بلندتر شد
دوباره دلم هوایش را کرد
چهار دیواری خانه به سمتم هجوم می آورد
از خانه بیرون زدم
در پارک محله روی نیمکت چوبی نشستم
و غرق در فکرش شدم
الآن کجاست؟ چکار میکند؟
میخندد یا میگریَد؟
به من فکر میکند یا نه مشغول کار دیگریست؟
قلبم سوزشی کرد و اشک در چشمانم حلقه زد
یاد آخرین نگاهش افتادم
چقدر معصوم و چقدر پُر سکوت
سکوتی از جنس هیاهویی در قلبم
آرام و قرار نداشتم
واقعاً یک فرشته بود
زیبا و منحصر بفرد
دوستش داشتم و برایش جان میسپردم
چگونه این همه خوبی در او جمع شده است!
در آخر دلَم تاب نیاورده
تلفن همراهم را برداشته
در قسمت مخاطبینم نامش را سرچ کردم
اسمش بالا آمد و کلید تماس را لمس کردم
گوشی چند بوق خورد
که ناگهان پاسخ داد
عزیزم سلام خوبی؟؟
با صدایش تمام وجودم پر از شور و نشاط شد و گفتم دوستَت دارم مادرم ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
