شب هنگام باز وقت خواب که حصار جسم رو به افول میرود
روح از قفس تن در آمده و از پنجره به سوی آسمان پر میکشد
اول بخاطر ساعتها در اسارت تن بودن بی هدف چرخی در آفاق میزند و بعد که سیرِ دل آزادی را لمس و از آن لذت برد
کم کم متوجه مکان ها و دوستانی میشود که بودن پشت میله ها وقفس ، در پشتِ حصار سینه ،
امکان ملاقاتشان را ممنوع کرده بود
پس به سوی آنها روان و زمانی را بساعتِ ملکوت
با آنها و در آن مکان های بدون بُعد تجربه میکند
شاید هم سرکی به آینده بزند چون بیرون از پنجره همه چیز حال است و قبل و بعد بی معنا..!
خلاصه جان دوباره ای میابد تا زندانبانِ تن،
کم کم بیدار و اورا فرا میخواند که برگرد و دوباره زندگی از پشتِ پنجره ای با نرده هایی از جنس خاک شروع میشود .
به امید روزی که پر بگشائیم از قفس و آسمان آزادی را بیکران تجربه کنیم
دوستدار شما روح اسیر در قفس
