
خستگی گاهی امانم را میبرد
هیاهوی زندگی درونم را بهم میریزد
هرچه با خود فکر میکنم راه بجائی نمیبرم
فقط دلم میخواهد شب شود و همه جا تاریک
شاید لختی بیارامم
اما شب نیز داستان خود را دارد
بی خوای ، بی قراری و هزار هزار دلمشغولی دیگر
طوری که انگار با دمیدن شب تازه درون من طلوعی رخ داده و شهری به جنب و جوش
همه اینها برای نادیده گرفتن فقط یک چیز ساده است
وآن گوش نسپردن به رویاهاست و ندای قلب
قلبی که شنیده نشود صاحبش سزاوار بیش از اینهاست.???