
پروانه بی تاب گل بود
از زمانی که از درد، بخود ،
در پیله اش میتَنید
ساقه های نرم و لطیف گُل تکیه گاهش بود
وقتی از روزگار خسته
واز خزیدن آشفته بود
این گل بود که اورا دلگرمی داده
و تمام دردهایش را التیام میبخشید
حال که در آغوش گل به پروانه ای زیبا تبدیل شده بود
لحظه شماری میکرد
باز بوسه ای بر لَبانِ گل را
درست مثلِ آنوقتها
که زیر باران در آغوش گل،
غرق در عطر مست کننده اش،
لبهای او را تا یک خواب عمیق بوسیده و از شهد لبانش مست و دیوانه شده بود
لحظه ی موعود فرا رسید،
حال نوبت اوست
که از گل دلبری کند
از پیله خارج شد ، پشت به گل
بال هایش را عاشقانه باز و بسته کرد
زیر نور آفتاب میدرخشیدند
و بعد با چشمان بسته
و لبان غنچه کرده، به سمت گل چرخید .
میخواست که گل را سوپرایز و زمانی چشم باز کند که در آغوش گل تنیده است
اما خبری نشد
و لحظه ای بعد
با نگرانی چشمانش را باز کرد
دنیا در نظرش تیره و تار شد !!!
گل پژمرده و روحش از چمنزار پر کشیده بود
درآن بوسه ی رویایی،
گل عصاره ی وجودش را
که شهد لبانش بود ، توشه ی راه پیله ،برای تبدیل شدن به پروانه کرده بود
عشق را از گل بیاموزیم
که عمر گل کوتاه است