
گاهی زندگی بدجور اَخم میکند
و رنگی تیره بخود میگیرد .
گاهی فصل زندگی پائیز میشود
و در خانه ات را میکوبد
اما
نه با زیبائی هایش
بلکه با یاس و نا امیدی هایش
دیگر ترس میشود بخشی از روزمرگی هایت
و نگرانی نیز نبض حال و هوایت
از ترس هایت نمیترسی
نه بخاطر شجاعتَت
بلکه بخاطر بی حوصله گی هایت
دنیا را
و هر چیزی که در اوست را
دشنام میدهی و دشمن میپنداری
غافل از اینکه خود
سبب خَشمَش گشته ای
بخاطر تحمل این شرایط و خو کردن به آن
و پا پَس کشیدن از رویاهایت
حتی قبل از امتحان کردن ندای قلبت
کودکی را در درون خود آزُردی
و آزرده خاطر شدی
فقط بخاطر اینکه غفلت کردی از کمی آنطرفتر
جائی که زندگی جریان دارد
به شادی
و
در عین سادگی
مثل
یک ماهیگیر قایق سوار
بر روی برکه ای از آب یک تالاب
غافل از هیاهو و شلوغی زندگی
در پشت درختانی که
حمایل اند بین سختی و آسانی
به شهادت آرامش کلبه اش
در شب
زیر نور ماه نقره افشان
کنار آتشی با زبانه های رقصان