
با وجود کوهها ،
جنگل ها ،
دریاها ،
دشت ها ،
کویرها،
اقیانوس ها ،
جزایر ،
تالاب ها،
و خیلی مکان های دنج دیگر
در این کره ی آبی
چرا ما محدود هستیم؟
به زندگی، در این فضای کوچک !!!!؟
نکند مثل آن ماهی
که در تنگ آب زندگی میکرد
و زمانی که به دریا انداخته شد
فقط در حصار ذهنی خود درمساحتی به اندازه ی همان تنگ آب به زندگی خود ادامه میداد؛
ما نیز ،درگیر حدود ذهنی خود هستیم ؟!
آسمان بیکران و میلیاردها سیّاره ی دیگر
چرا فقط در این چاردیواری ذهنی،
محبوس شده ایم !
آیا پای رفتن نداریم؟
یا شهامت تجربه کردن را؟؟
چه شد که آن کودک با شهامت و جسور که حدی برای رویاهایش نبود
حال چنین بی انگیزه و بدون شوق
از سر اجبار روز میگذراند
و شب را نیز پس از یک روز خسته کننده
بخواب میرود نه به امید صبحی بهتر !!!!
بیائیم رفیقی پیدا کرده
و با هم
از حصار ذهن بیرون رفته
و زندگی را جور دیگری تجربه کنیم؛
بیاییم، بیش از این ندای درونمان را
معطل نگذاشته و همنوا با او پرواز کنیم
رفیق راهم شو .....تا بی نهایت!
لطفاً .....