
دیگر ماندن و حسرت رفتن را خوردن
بس است
با یک اراده از جا برخیزیم و کوله پشتیمان را به دوش اندازیم
کافیست بزنیم براه
دریا، خشکی، کوه ، جنگل
مهم نیست ، آنچه اهمیت دارد فقط رفتن است و بس
رفتنی بدون قصد بازگشت..
با هر قدم از بار غم ها و دردهایت و حتی
دردهای بی درمانت کاسته خواهد شد
نترس که این راه بکجا ختم خواهد شد
تو اراده کن بروی راهی بی برگشت را
آنوقت معجزه ی طبیعت بسراغت خواهد آمد ....
دلنوشته ی یک مرد برای فریب دادن همسرش که اورا بفرستد به ناکجا آباد????