
دوست داشتم پر میگشودم چون پرنده
با دوبال بر فراز آسمان ها
حد نبودم در سفر
فکری نبودم از خطر
برفراز جنگل ها، دشت ها
یا که ابرها ،رودها ،چشمه سار ها
خانه ام یک آشیانه
بر فراز یک درخت
یا روی بام یک خانه
هر کجا میلم نبود
یا که آنجا یار و محبوبم نبود
چون پرنده با دوبالم کوچ کرده
غم نبودم یا که غصه
خانه ای میساختم از چوب و خاشاک
هرکجا که دوست داشتم
بی ترس ، بی باک، چستُ و چالاک
پر گشوده از غمُ و خاک
میشدم همسایه ای
در عمق افلاک