
وقتی نمیدانم چکار کنم
و زندگی ام به بن بست میرسد
آندم که همه چیز در حالت تهاجمی قرار میگیرد
و از هیچ کس و هیچ چیزی آلارم صلح و هماهنگی را دریافت نمیکنم
همه چیز برایم شاخ و شانه میکشد
و دریای روح من طوفانی میگردد
زندگی ساز ناکوک میزند و
حتی خواب هم نمیتواند آرامشم ببخشد
وقتی مثل من هیچ کسی را نداری که با او درد دل کنی و سبک شوی
وقتی تنهایی تو میشود مزید بر علت
و اینهمه آدم های جورواجور که هر روز و همیشه در کنارت میبینی
همه غرق تنهایی خود
کوچکترین اهمیتی به تو نمیدهند
و در کلافگی تا خرخره فرو میروی
یکار است که باید انجام دهیم
فقط یک کار
قلم را به دست گرفته و روی کاغذ رهایش کنیم
هرچند اصلا به اینکار علاقه ای نداشته و
حوصله ی این یک قلم را هم نداشته باشیم
تو فقط همت بخرج بده و دست به قلم شو
و بگذار درونت روی کاغذ حرف بزند
دیری نمی پاید که خواهی دید
تمام بی حوصلگی
کلافگی
و گرفتگی هایت همچون جوی از درونت روان
و جانی دوباره خواهی یافت
انگار تمام معنای زندگی در همین یک قلم خلاصه شده است ...