دل شیدا

دلم گرفته باز افاقه نمیکند فکری

غمم گرفته بار اجابت نمیکند ذکری

محول الاحوال اشاره نمیکند حالی

شبم سیاه و تار اراده نمیکند صبحی

انگار فراق یار اجازه نمیکند وصلی

حالی که شده سودا کتمان نمیکند حرفی

سِرّی که شده شیدا افاضه نمیکند نفعی

عقلی که شده زائل احاله میدهد رندی

خسته ز حال بد، اجازه میدهد مستی