
با چرخش به طرف من
چشمانم به چشمان قرمز و ترسناکش افتاد
بصورت ناخوداگاه چاقوی دسته طلایی را از یقه ام بیرون آورده و قبل از اینکه
بتواند دهانش را باز کند
به طرف او پریدم و چند ضربه ی محکم به قلب و گلویش وارد کردم
خونی برنگ تیره به سر و صورتم پاشید
و سریع لبه ی رو تختی را در دهانش چپاندم
تا نتواند فریاد بزند
کمی دست و پا زد و آرام گرفت
همانجا کنار تخت نشستم و با پشت دست
پیشانی ام را که پر از خون بود پاک کردم
اولین قتل زندگی ام
آن هم یک مرد بد هیبت و غول پیکر
که تنهاترین شباهتش با انسان
ایستادنش روی دوپا بود
در این افکار بودم که ناگهان صدای
صحبت دو نفر را پشت در شنیدم
از جا پریدم
گمان نکنم بتوانم از پس دونفر دیگر بر بیایم
در حال مهیا شدن برای روبه روشدن
با آندو بودم و
گوش خود را پشت در چسباندم که
شنیدم یکی از آنها به دیگری میگوید
الآن نه !!
مگر کاپیتان را نمی شناسی؟؟
باز بدمستی کرده و چیزی را خُرد کرده
بگذار آروم شود
دو سه ساعت دیگر میائم سراغش
الآن عصبانی است و جان ما در خطر...
صدای دور شدن قدم هایشان را که شنیدم
نفس حبس شده در سینه ام را
آزاد کردم
حالا فقط دو ساعت وقت داریم...