
از جایش بلند شد
کمی دور و اطراف را نگاه کرد
کمی آنطرفتر یک تنه خشک درخت وجود داشت
شاخه های کوچک را شکست و چاله ای در زمین حفر کرد
خشکه چوب های ریز را در آن ریخت
استفاده از قانون کوچک به بزرگ
اول تکه های کوچکتر را روشن کرد، خوبی چاله این بود که اگر بادی هم می وزید ، نمیگذاشت آتشِ کبریت را خاموش کند .
به محض روشن شدن تکه های کوچک ،تکّه های بزرگتر را و در نهایت تنه را روی آتش انداخت ،
چیزی نگذشت که تنه نیز شعله ور و آتشی تقریبا بزرگ شکل گرفت ؛آتشی که گرما و نورش آرام بخش بود.
صدای چِرق چِرقِ تکه های چوب ،چه موسیقی دل انگیزی را مینواخت ؛ خیره به آتش، رو به چراغ های دوردست و روی زمین دراز کشید ؛
گرما و نور باعث شد قلبش محکم و ترس از او فاصله بگیرد
با خود فکر میکرد ای کاش یک مقدار ملزومات بیشتری با خود می آوردم مثلا چند بسته کبریت یا فندک، یا حتی چند پاکت سیگار، کمی خوراکی و.....
که تلنگری خورد ؛ این افکار انتهای خوبی ندارند
او از همه چیز فرار کرده بود
میخواست محافظش زمین و طبیعت باشد
برای همین ، بدون لحظه ای درنگ شهر را ترک کرده و الآن اینجا بود
یادش افتاد همین افکار و منتظر یه موقعیت مناسب بودن ها تا الآن پایش را بسته و باعث شده بود سال های سال در یکنواختی زندگی و بی هدفی و بی روحی ،بسر بِبَرد .
پس سریع افکار خود را متوجه شعله های آتش کرد و دیری نپائید که از فرطِ خستگی به خوابی عمیق فرو رفت
چیزی که فکرش را نمیکرد ، قبلا همیشه با خود می اندیشید اگر روزی به دامان طبیعت بگریزد حتما شب های اوّل دچار بی خوابی و نگرانی میگردد!!
ولی انگار زود قضاوت کردیم!!
درست نیمه های شب صدای جیغ مخوفی اورا از جا پَراند ...
