
مرد خسته از سر کار به خانه آمد
احساس درماندگی میکرد
و چشمانش از فرط خستگی خمار،
بی حوصلگی و احساس پوچی در
سراسر وجودش ریشه دوانده بود
کنایه های رئیس در اداره نیز شده بود نمک روی زخم
دیگر نمی دانست از زندگی چه میخواهد؟
و این دفعه قضیه فرق میکرد
هیچ امیدی در زندگی اش دیده نمیشد
با خود زمزمه میکرد اصلا برای چی زنده ام ؟!
تا همین چند روز قبل دست به هر کاری میزد و از پا نمی نشست تا شاید شرایط رو تغییر دهد
از مطالعه و مشاوره و مشاهده ویدئو های انگیزشی و موفقیت گرفته تا پیاده روی و ورزش و سرمایه گذاری در بورس و اینجور چیزها
ولی هیچ کدوم نه اثری داشت و نه دوامی
انگار تقدیرش، شکست از هر جهت و درماندگی محض بود و بس!
جرقّه ای در ذهنش درخشید ،
فکری عجیب اما موثر حداقل در این شرایط نابسامان روحی
به خود گفت میروم بر لبه ی زندگی
همون آخر دنیا!
اونجا تصمیم میگیرم یا رها شم
و یا ......
بدون هیچ تشریفات خاصی سریع لباس بر تن کرد و با عجله ای غیر قابل توصیف و بدون هیچ هدفی معیَّن ،از خونه زد بیرون
با قدم های تند و بدون توجه به اطراف به سمتی که از شهر خارج میشد
هنوز هوا روشن بود و میتوانست بیابان منتهی به کوه های پیشرو رو را نظاره کند
همینکه آخرین خانه های شهر را پشت سر گذاشت ،انگار سینه اش سبک شد و هرچه جلوتر میرفت حالش بهتر و بهتر
لبه ی زندگی در تصوّر او ،همان لبه ی کوه هایی بود که تنها اتفاق مثبت هر روز صبحش در مسیر کار ،نظاره ی آنهابود ،آنهم در عرض فقط چند ثانیه فرصت تماشا!
به اندازه ی گردش ماشین دور یک فلکه فرصت داشت این منظره را تماشا کرده و بعد در باقیمانده ی راه، در تخیُّل خود ،زندگی در آن دامنه ها را تجربه ،تجزیه و تحلیل میکرد .
اما امروز بلاخره تصمیم گرفته بود برود به هر قیمتی و بدون توجه به محدودیت ها
مسیری را طی کرد با قدم های تند و بعد کمی ایستاد و به پشت سر نگاه کرد فاصله اش از شهر بد نبود ،هرچند کم ،
اما همین اندازه هم ،از سنگینی نفس هایش میکاست !
کمی تردید کرد ، افکار بظاهر خیر خواهانه شروع به زمزمه کردند تا همینجا خوب است ؛ دیگر برگرد دیر میشود و بقیه نگرانت میشوند
اصلا هر روز همینقدر بیا و بشود برنامه روزانه تو و...
که بخود آمد نه هنوز به اندازه کافی دور نشده ام که این قبیل حرفهای تکراری و کسل کننده از درونم برمیخیزد
برای همین فریادی زد، و با قدم های تند براه افتاد رو به جلو به سمت کوهها ...
