
نه من نمیتوانستم شاهد قربانی شدن عشقم
و سگ وفادارم باشم
پس زود لب به سخن گشوده و گفتم
یک چیزی هست باید به تو بگویم
پسر سیاه نیشخند بدی زد وگفت
اَه توچقدر پر دردسری باز چی داری برای گفتن!
مِن مِن کنان گفتم
ناری ...
پرسید :
ناری؟ ناری دیگر چیست؟
گفتم چیزی نیست
همان دختری است که تصمیم به قربانی کردن آن دارند
راستش را بخواهی او دوست من و سگ نیز متعلق به من و همراه من است
پسر سیاه پوفی کرد و
گفت ای بابا عجب دردسری هستی تو
کارمان در آمد
میخواهی چکار کنی حالا؟؟
گفتم : نمیتوانم دست روی دست بگذارم و شاهد نابودی آنها مقابل چشمانم باشم،
پاسخ داد: چاره ی دیگری نداری؛ مثلا میخواهی چکار کنی؟
راستش را بخواهید دیگر رویَم نمیشد از او درخواست کمک کنم
آنهم با اتفاقات آن روز خصوصا قتل ناخدا
پس جواب دادم :
نمیدانم بلاخره راهی خواهم یافت و راه افتادم
او داد زد: هییی ، کجا؟ سرت را انداختی پائین و همینطوری میروی؟؟؟
جواب دادم :
آخه یه کاری باید بکنم !!
خنده ای کرد و گفت رفیقمی دیگر ، رفیق نصف روزه...
و پر دردسر .
و بعد گفت: شانس خوبی داری
پرسیدم چطور مگه ؟؟
جواب داد:
راستش من چند وقتی هست در فکر فرارم
برلی همین در یکی از قایق های نجاتِ کشتی
مقداری لوازم و آذوقه را به مرور ، ذخیره کرده ام
هر دفعه مقداری را یواشکی آنجا
جاسازی کرده ام
تا سر فرصت بزنم براه
چون خوب میدانستم که
ماندن در این کشتی قطعاً عاقبت خوشی نخواهد داشت ...
نفس راحتی کشیدم و
پسر را محکم بغل کردم
ناگهان وِلوِله ای در کشتی به پا خواست
فریاد میزدند ناخدا ناخدا در رااز درون اتاق قفل و جواب نمیدهد..
قلبمان یک لحظه ایستاد
پسر سیاه گفت
وای نه قضیه لو رفته و خیلی زود دیر میشود
پس برنامه جلو افتاد
در آشپزخانه را باز کرد و سَرَکی به اطراف کشید و گفت
زود باش زود برو و بچه ها را خبر و آماده کن
اگر اتفاقی نیافتَد
حدود ربع ساعت دیگر
در انتهای کشتی همدیگر را خواهبم دید
باید سریع تا سرگرم اتاق کاپیتان هستند
انجامش دهیم وگرنه کار همگی مان ساخته است ..
برو .....