
بعد از شام به دختر گفتم
تا الآن هوا صاف و آرام است
خوبه که راه بیافتیم !!
دختر سرش را بنشانه ی رضایت
تکان داد
از جا بلند شدیم و
همینکه چند قدمی جلوتر رفتیم
صدای زوزه ی گرگها
خیلی نزدیکتر بگوشمان رسید
ترس وجودمان را فرا گرفت
گفتم خوبه به سمتی
بر خلاف جهت صدای گرگها
پیش برویم
اما زوزه آنها از هر طرف بگوش میرسید
یا شاید چون صدا در هوا پخش میشد ،
اینگونه بنظر میرسید
با نگرانی به طرف بلندی و قله کوه
براه افتادیم
مدام و با اضطراب
پشت سرمان را نگاه میکردیم
کمی جلوتر درختان کاج پدیدار شده
و شروع جنگلی انبوه را خبر میدادند
نمیدانستم اینکارمان درست بود یا غلط
شاید اگر می ماندیم
تا حداقل صبح از راه برسد
کار عاقلانه تری بود!
بحرف خودم خنده ام گرفت
سخن از عقل
در میان اینهمه اتفاقاتی که
با هیچ عقلی جور در نمی آمد
کاری بغایت مضحک بود
نا گهان سگ به پشت سرمان خیره شد و دندانهایش را با صدایی ترسناک
روی هم می فشُرد
میترسیدم برگردم و حدسم درست باشد
بهر حال ناخودآگاه سرم را چرخاندم
از دور گله ای از گرگها
بسمت ما می دویدند
وای نه
اینبار حتما کارمان تمام بود ...
با عجله به سمت درختان و جنگل شروع به دویدن کردیم
گاهی پایمان در برف ها فرو می رفت
راه رفتن ساده خیلی سخت بود
چه برسد به دویدن
اما از ترس جان
بر سختی ها غلبه کرده
وبه هر طریقی بود جلو می رفتیم
نمیدانم در دل آن جنگل انبوه
و تاریکِ کاج
چه چیزی انتظارمان را میکشید
اما فعلا و در این شرایط چاره ای جز پناه بردن به آن سو را نداشتیم ...