
این همه اسرار در این جهان پهناور
ما اندر حسرت یک راز کوچک
سهم ماچیست؟
آیا فقط روزمرگی هایش نصیب ماست ؟
دیگر خسته شدم ،
تا به کی باید روحم و جانم ، در جای دیگر پرسه زده
و جسمم
خالی و خسته
یک مسیر مُدَوَّرِ تکراری را
همچون
عقربه های ساعت
بدور هیچ و پوچ گردش نماید؟
خسته ام خسته..
از روزهایی که منتظرم زود تمام شوند
و شبهایی که صبح شدنشان را هراسان...
جوانی ام را نظاره میکنم همچون شمعی کوچک
آب میشود و کوتاه
و من
راهی را برای نجاتش نمی یابم !
کودکی ام رفت و حال میترسم
حتی غُبار آینه را دستمال بکشم
مبادا چروک های خداحافظی با جوانی
در صورتم مرا در خود هضم نمایند
نمیخواهم زنده ماندنم را زندگی بنامم
میفهمم آزاد آفریده شدم اما
این همه حصار را چه بگویم
خواهم رفت بزودی
اینرا در عمیق ترین اعماق وجودم
بشارت یافته ام
و چه خوب گفت
حجاب چهره جان میشود غبار تنم.
خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم.
چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست. روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم.
من می روم .....