گاهی همه چیز در هم می تند اختیار همه چیز از کف میرود
آنقدر احساس ضعف و بیچارگی بر ما چیره میشود که نفس کشیدن را نیز فراموش میکنیم
بله نفس ها در سینه حبس وتفکر ما تحلیل میرود و همه چیز حالت تهاجمی بخود میگیرد
اما کمی درنگ و فقط چند ثانیه خلوت اجازه دهیم ندای درون یا کودک درونمان یا هرچه دیگری که او را بنامیم ،خشم خود را خالی کند و حرف بزند
نگفتم سکوت نه اشتباه است فقط خلوت با خود
برای تشریفات نوشیدن جرعه ای آب
اگر خواستی کمی پیاده روی فقط بگذار حرف بزند موجود پاک و لطیفی که درون توست قلبت را میتپاند و افکارت را مینگارد
هم اوئی که همیشه هست با عشق و بی وقفه ؛وقتی حرفهایش را گوش کنی آرامش بر وجودت چیره میشود
آنوقت خواهی فهمید که چرا خشم چرا احساس ناتوانی وقتی در تنهائی خود جهانی داری که تمام جهان در مقابلش لحظه ای از زمان
در جهان بیکرانی که آنکس که همه چیز دارد هیچ ندارد و آنکس که هیچ ندارد همه چیز دارد
زندگی خواهی کرد با تمام وجود
و احساس ارزشمندی در تمامی لحظات
هستی که فقط باشی و ببینی و تجربه کنی
همه چیز می آید و میرود بر این پرده تا این نمایش ارزش دیدن داشته باشد
یکنواخت نباشد
پس گوش کن بصدای قلبت بدور از هیاهو و خشم
اگر اجازه دهی حرف بزند آنوقت کسی را در خوشبختی مثل و اندازه ی خود نمی یابی یا بهتر بگویم اصلا کسی را نخواهی یافت ?
