
به مترسک حسودیم میشود
آرام و بی آلایش با یک لباس مندرس
نه درگیر مد و کلاس
یا ،دغدغه ی سقفی بر بالای سر
نه در فکر خوردن و خوابیدن
یا در وحشت یک همسایه ی بد
با همان کهنه کلاهی بر سر ،
با چوب پایی در زمین
میشود مونسی در خلوت شب
ساخته اند اورا برای ترساندن
کاشته اند اورا برای راندن
هرچند که نامش را مترسک خواندن
به دلالت کلاغهای نشسته بر شانه هایش
یا لانه ی گنجشک ها در پوشاله هایش
حسودی ام میشود
به او
با دستانی باز
بوسعت عالم،
محو در تماشای دوردستها
در میان دشتزارها
آنجا که آرزوی افرادیست
که در وهم خود برای رسیدن ؛
باید آنرا در حصار بکشند
و در این آرزو
یا میسوزند
و یا میسازند
حصار هایی
به وسعت زندان ذهنشان
و در آخر باز
نمیشود چیزی نصیباشان
جز حصاری در مقابل ،
این هست تقدیرشان
حسودی ام میشود
باران ببارد
یا آفتاب بتابد
باد بوزد
یا شب در سکوت محض بدمد
بحالش فرقی نمیکند
و در تمامی احوال
امید دل فلاح میشود
که من هستم تو باش آسوده
خواه نشسته یا که ایستاده
یا در رختخواب افتاده
به نماز و دعا بر سر سجاده
باش با خیالی آسوده
من ، هستم .
با وزش باد میخواند
زمزمه هائی از جنس تنهائی
که هستم و ایستاده ام
حتی اگر ایستادنم
نبخشد کسی راسودی
آری
حسودی ام میشود
به دوستان مترسک
که سکوت است و دشت و باد
و نیز خاک و آب ..
در یک نظر آوای بیکران یک زندگی پاک ...???