
چند وقتی روح در کنج قفس خزیده بود
از عالم وآدمی انگار ،دلگرفته و رمیده بود
نه خنده و نه هیچ چیز دگر
دوباره تارک دنیا ، از همه بریده بود
افکار سیه ، تیره و تار
دوباره یاس در کل وجود، مرگ دمیده بود
شبها تا صبح به بی قراری
وصف حالی که نگو ؛ دل به آن تنیده بود
تا اینکه صبحی بدمید و عشق
انگار؛ روز وصلم از راه ، رسیده بود
بی خود از خود و از خوب روزگار
چون مرغی که انگار از قفس رهیده بود
جانی دوباره یافته و از شوق وصال
در دامان دشتها انگار پر گشوده بود
زندگی پر شور و از سر شوق
حال دوباره در رگهایم جاری شده بود