دیروز بد تپش قلبی داشتم
انگار دنیا با این همه خوبی
قفسی شده بود به در حد نفسهایم
زمزمه ی روح و نیایش درون
همه چیز زمینه ای بود دوباره بر ترس هایم
صدای هیاهوی ذهن من
انگار شده بود جغد شوم بر بالای سقف کلبه ی تنهائی من
از همه چیز در حال فرار و رو بجلو
داشت میسوخت انگار تمام شادی های درون من
زبانه های آتش در سینه
شده بود نتیجه ی یک عمر غم انباشته در انار وجود من
خسته و مستاصل از همه جا
انگار باز آسمان دلم شده بود تیره
غرش رعد و برق باز در تقدیر وجود
انگار میخواست که دوباره شود کابوس هر شب من
لحظه ای بعد اما
خودبخود شد ترمیم زخم های دل من
راست گفت پیرمرد خاطره ها
که زمان بهترین مرهم است
بر تمامی زخم های تن من
