
آنروز را تمامِ ذهنم
درگیر حالت دیشب
شده بود
تجربه ای عجیب و رویایی
حالم خوب نیست
من کیستم ؟
چطور جسمم اینقدر
برایم غریبه شده بود ؟
روز به کندی
سپری شد
و با نزدیک شدن شب
به ساعت خوابم
تپش های قلبم شروع شد ،
رختخوابم را دریچه ای اسرار آمیز
به دنیایی مرموز میدانستم
بالاخره موعدَش فرا رسید
چراغ ها خاموش و من
در جایم بصورت طاق باز
دراز کشیده
و خیره به سقف ماندم
کم کم
پلک هایم سنگین و
سنگینتر شد
نمیدانم چقدر طول کشید
که ناگهان در درونم
لرزشی را احساس کردم
کمی بعد
در جای خود نشستم
نشستنی متفاوت
از تمام حالات جسمی !!
به آرامی کمرم را چرخاندم
پشت سرم
نیم تنه ی بی جانِ جسمِ خود را
مشاهده کردم
با چشمان بسته و در خوابی پایدار !!
انگار دوباره رها شده ام
خواستم بلند شده و باز
سمت پنجره بروم
اما
هرچه تلاش کردم نمی شد!!
نیم تنه ی پائین بدن و پاهایم
بد جور در جسمم گیر افتاده بود
اما همین تجربه ی کم مرا سیراب کرد
سیراب از حسی وصف ناشدنی
لبریز لبریز شده بودم
پس از شوق و شادی دوباره
در بدَنم دراز کشیدم
و لحظه ای بعد
چشمانم باز شد...
چند دقیقه ای
توان حرف زدن را
نداشتم و
وجودم را غرق نوری پر رنگ
و برنگ نامرئی استشمام میکردم ...
این راز بزرگ ،
آب حیاتی ایست که
نصیب من
شده بود ..
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
???????